จากนั้น ในช่วงเย็น หนุ่มป๋อ และสาวเอ๋ ก็ได้จัดงานฉลองมงคลสมรส ณ ห้องแกรนด์บอลรูม โรงแรมแชงกรีล่า ซึ่งขอบอกว่า งานนี้ ฝ่ายเจ้าบ่าวขอรีเควสจัดงานแต่งงานรูปแบบใหม่ไม่เหมือนใครด้วยธีมงานวัดแสนสนุก แถมยังแจกล็อตเตอรี่เป็นของชำร่วยให้ผู้ร่วมงานซะด้วย ไอเดียบรรเจิดสุด ๆ

ทั้งนี้ คู่บ่าวสาวป้ายแดงได้ให้สัมภาษณ์กับสื่อมวลชนว่า รู้สึกสนุกกับงานแต่งมาก ออกมาเป็นงานวัดจริง ๆ ยิ่งพอเห็นสื่อใส่เสื้อลายดอกด้วยแล้ว ยิ่งรู้สึกสนุกจังเลย (ป๋อ : ใครแต่งไม่เข้าธีม เชิญด้านนอก ฮา) ซึ่งงานแต่งแบบนี้เป็นความฝันของป๋อมานานแล้ว และก็ได้ทำแล้ว ก็ต้องขอบคุณทุกคนทุกฝ่ายด้วย

เมื่อถามถึงทายาท ว่าจะมีเลยหรือไม่ เจ้าบ่าวบอกว่า เดินหน้าปั๊มลูกทันที เพราะคุณพ่อคุณแม่อยากอุ้มหลานจะแย่ แต่ถ้าเป็นหญิงต้องขาว ผู้ชายดำไม่เป็นไร พูดเล่น จริง ๆ ก็ได้หมดแหละ ผมวางแผนจะสร้างทีมฟุตบอลแบบไม่ปรึกษาใคร ผมอ่านหนังสือเยอะ (แอบฮา…อีกแล้ว) ซึ่งหลังจากงานแต่งงานก็มีแพลนไปฮันนีมูนกันที่มัลดีฟส์ ก่อนจะกลับมาลุยงานกันต่อ ส่วนเรือนหอนั้น จะใช้บ้านของผม ที่ปรับปรุงใหม่ย่านพระราม 5

และเมื่อนักข่าวขอให้ย้อนวันวานว่ามาปิ๊งกันได้อย่างไร ฝ่ายเจ้าสาวชิงตอบก่อนว่า ไม่อยากจะบอกว่า พี่ป๋อแอบชอบเอ๋ คือมีคนมาบอก เขาอยากคุยด้วย แล้วก็อ้างว่าแม่อยากเลี้ยงสุนัขพันธุ์ที่เราเลี้้ยง ขอเบอร์หน่อย ด้านฝ่ายเจ้าบ่าว ก็สำทับว่า ตอนแรกยังไม่ได้อะไร เจอกันในละคร หลงทางรัก แต่มารู้สึกตอนละคร มนต์รักลูกทุ่ง และทุกครั้งที่เล่นละครกับเขา ก็มักจะมีฉากสะบัดแขน แต่จริง ๆ แล้วผมไม่อยากทำเลย อยากจะเหนี่ยวแขนเขาไว้แบบนั้น …หวานอ้ะ

นอกจากนี้ คุณสามียังออกปากชมภรรยาสาวคนสวยด้วยว่า เอ๋เป็นคนดีจริง ๆ เมื่อก่อนผมไม่กล้าพูดคำนี้กับใครเลย จนวันนี้เวลาได้พิสูจน์แล้วว่าเขาดีขนาดไหน ต้องขอบคุณเอ๋ เพราะผมไม่ใช่คนดีมากมาย เอ๋ได้เห็นมุมชั่วร้ายของผม แต่เขาอดทน และให้โอกาสผู้ชายคนนี้ สอนให้เรารู้จักว่ารักคนอื่นเป็นยังไง หลังจากนี้เราจะประคับประคองกันและกันตลอดไป ส่วนทางสาวเอ๋ ก็บอกว่า ดีใจที่เวลาเอ๋ทุกข์ เอ๋มีพี่ป๋อที่เข้าใจและอยู่ข้าง ๆ มาตลอด ต้องขอบคุณจริง ๆ ถ้าไม่มีพี่ป๋อก็ไม่รู้จะเป็นยังไง ต่อไปนี้เอ๋จะไม่กลัวอะไรแล้ว (ซึ้ง)

ที่มา กระปุก

งานแต่งป๋อ เอ๋

งานแต่งป๋อ เอ๋

งานแต่งป๋อ เอ๋

งานแต่งป๋อ เอ๋

งานแต่งป๋อ เอ๋

งานแต่งป๋อ เอ๋

งานแต่งป๋อ เอ๋

งานแต่งป๋อ เอ๋

งานแต่งป๋อ เอ๋

งานแต่งป๋อ เอ๋

งานแต่งป๋อ เอ๋

งานแต่งป๋อ เอ๋

งานแต่งป๋อ เอ๋

งานแต่งป๋อ เอ๋

งานแต่งป๋อ เอ๋

งานแต่งป๋อ เอ๋

งานแต่งป๋อ เอ๋

งานแต่งป๋อ เอ๋

งานแต่งป๋อ เอ๋

ล่าสุดมีแอพฯ ลักษณะเดียวกับ SimSimi เกิดขึ้น เป็นแอพพลิเคชั่นฝีมือคนไทย โดยแอพฯ ตัวนี้มีชื่อว่า Dogdiri บอทแชทคลื่นลูกใหม่ เป็นบอทแชท (Chatting Robot) คล้าย ๆ กับ SimSimi มีความเกรียน ยียวนกวนประสาทไม่แพ้ SimSimi โดยเราสามารถสอนให้ Dogdiri โต้ตอบด้วยคำพูดที่ต้องการได้ซึ่งเหมือนกับ SimSimi นั้นเองและยังมีระบบรายงานคำหยาบ คำพูดไม่สุภาพ ซึ่งจุดนี้เองที่ทำให้ Dogdiri แตกต่างจาก SimSimi ที่ยังไม่รองรับภาษาไทย และทางผู้พัฒนาแอพพลิเคชั่นได้กำหนดอายุการใช้งานแอพฯ โดยผู้ใช้งานจะต้องมีอายุเกิน 18 ปีขึ้นไป สำหรับการใช้งาน Dogdiri นั้นไม่ยาก เพราะเป็นเว็บแอพพลิเคชั่น สามารถใช้งานผ่านเว็บเบราว์เซอร์ได้ทั้งบนคอมพิวเตอร์และผ่านโทรศัพท์มือถือ Android, iPhone, BlackBerry, Nokia ฯลฯ โดยเข้าใช้งานเว็บไซต์ http://www.dogdiri.com สำหรับเว็บ Dogdiri ตอนนี้ยังไม่มีแอพพลิเคชั่นสำหรับติดตั้งและใช้งานบนโทรศัพท์มือถือเหมือนกับ SimSimi คงต้องรอทางผู้พัฒนาแอพฯ ตัวนี้ว่าจะออกในรูปแบบแอพพลิเคชั่นหรือไม่

อย่างไรก็ตามเราได้รับบทเรียนมากมายจากแอพฯ SimSimi มาแล้ว ดังนั้นผู้พัฒนาแอพฯ Dogdiri ได้ระบุไว้ชัดเจนผู้เล่นจะต้องมีอายุ 18 ปีขึ้นไปและไม่ใช้แอพพลิเคชั่นในทางเสื่อมเสียและพาดพิงถึงบุคคลอื่น ๆ ข้อความที่พูดคุยกับ Dogdiri จะถูกบันทึกไว้เป็นหลักฐาน สำหรับใครที่ทดลองใช้งานแล้วเจอคำหยาบ คำพูดไม่เหมาะสม อย่าลืมช่วยกันรายงาน จะได้ไม่กลายเป็นดราม่าเหมือนกับ SimSimi และคงต้องรอดูกันต่อไปว่าบอทแชทฝีมือคนไทยจะได้รับความนิยมเหมือนกับ SimSimi หรือไม่

ที่มา kapook.com

วิทนีย์ ฮูสตัน เสียชีวิตด้วยวัย 48 ปี โดยไม่ทราบสาเหตุ ขณะที่นักร้อง – คนดัง ร่วมแสดงความเสียใจกับการจากไปของเธอ

วันนี้ (12 กุมภาพันธ์) สำนักข่าวซีเอ็นเอ็นรายงานว่า นักร้องสาว วิทนีย์ ฮูสตัน (Whitney Houston) เจ้าของเพลง I will always love you ได้เสียชีวิตลงโดยไม่ทราบสาเหตุ ด้วยวัยเพียง 48 ปี เมื่อวันเสาร์ที่ 11 กุมภาพันธ์ที่ผ่านมา (ตามเวลาท้องถิ่น) ซึ่ง เรย์ เจ นักร้องฮิปฮอปชื่อดังชื่อดังของอเมริกา เป็นผู้พบศพ วิทนีย์ ฮูสตัน เป็นคนแรกในห้องพักที่ชั้น 4 ของโรงแรมเบฟเวอรี่ เมื่อเวลา 15.55 น. โดย เจย์ เร ไปเคาะห้องพักของ วิทนีย์ ฮูสตัน หลายครั้ง แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ เขาจึงให้เจ้าหน้าที่ของโรงแรมพังประตูเข้าไป แล้วจึงพบศพของ วิทนีย์ ฮูสตัน ในอ่างอาบน้ำ ส่วนสาเหตุการตายนั้น เจ้าหน้าที่ตำรวจยังไม่สามารถระบุได้ และกำลังอยู่ระหว่างการสืบสวน

ทั้งนี้ ตำรวจกล่าวว่า ได้รับแจ้งเรื่องนี้จากทางพนักงานรักษาความปลอดภัยของโรงแรม เมื่อเวลา 15.43 น. ของวันเสาร์ที่ 11 กุมภาพันธ์ที่ผ่านมา (ตามเวลาท้องถิ่น) แต่หน่วยกู้ชีพประจำงานปาร์ตี้ของงานแกรมมี่ อวอร์ด ก็อยู่ที่นั่นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่น่าเสียดายที่ไม่สามารถช่วยชีวิตของ วิทนีย์ ฮูสตัน เอาไว้ได้

ด้าน คริสเตน ฟรอสเตอร์ โฆษกส่วนตัวของ วิทนีย์ ฮูสตัน เป็นผู้ยืนยันข่าวการเสียชีวิตของเธอ ขณะที่่ก่อนหน้านี้ วิทนีย์ ฮูสตัน เคยออกมายอมรับผ่านรายการ โอปรา วีนฟรีย์ ว่าตัวเธอเองมีปัญหาการใช้สารเสพติด อย่างเช่นโคเคน กัญชา เเละติดสุราอย่างหนัก

อย่างไรก็ตาม การเสียชีวิตของ วิทนีย์ ฮูสตัน ทำให้นักร้องและผู้ที่อยู่ในวงการฮอลลีวู้ดหลายคน ออกมาเเสดงความเสียใจเป็นอย่างมาก อาทิ นักร้องระดับตำนานอย่าง ควินซี่ โจนส์ ได้ออกมากล่าวว่า เขารู้สึกเหมือนใจสลาย เพราะ วิทนีย์ ฮูสตัน มีทั้งความเป็นเอกลักษณ์ และมีพรสวรรค์อย่างที่หาใครมาเทียบไม่ได้

ส่วนนักร้องอีกคนหนึ่งที่ออกมาแสดงความเสียใจอย่างไม่มีวันกลับของ วิทนีย์ ฮูสตัน คือ มารายห์ แคร์รีย์ ที่ออกมาเปิดเผยผ่านทวิตเตอร์ว่า เธอรู้สึกใจสลายและน้ำตาไหลออกมาต่อการจากไปของเพื่อนของเธอ นักร้องที่หาใครเทียบไม่ได้

ทางด้าน ริฮานน่า นักร้องชื่อดัง ก็เปิดเผยผ่านทวิตเตอร์สั้น ๆ ว่า ไม่มีอะไรจะพูด มีแต่น้ำตาที่ไหลออกมา ส่วนนักร้องสาว เลดี้ กาก้า ก็ได้ทวีตข้อความว่า อยากขอบคุณ วิทนีย์ ฮูสตัน เพราะเมื่อครั้งที่เธอแต่งเพลง “Born this way” นั้น เธอนึกถึงภาพของ วิทนีย์ ฮูสสตัน กำลังร้องเพลงนี้ นอกจากนี้ ยังมีข้อความจาก ริคกี้ มาร์ติน ที่่่่กล่าวแสดงความเสียใจกับการจากไปของ วิทนีย์ ฮูสตัน อีกด้วย

สำหรับการจัดงานมอบรางวัลของวงการเพลงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอย่างงานแกรมมี่ อวอร์ด ที่จะมีการมอบรางวัลในวันที่่่ 12 กุมภาพันธ์ (ตามเวลาท้องถิ่น) นั้น มีการออกมายืนยันจากผู้จัดงานแล้วว่า งานประกาศรางวัลจะดำเนินต่อไป แต่จะมีการจัดช่วงพิเศษเพื่อเป็นการไว้อาลัยให้กับ วิทนีย์ ฮูสตัน ซึ่งก่อนหน้านี้ วิทนีย์ ฮูสตัน เพิ่งซ้อมการแสดงในงานเมื่อวันพฤหัสบดี ที่ 9 กุมภาพันธ์ที่่ผ่านมา แต่ทางผู้ฝึกสอนนักร้องไม่อนุญาตให้พูดเกี่ยวกับการซ้อมของเธอ ขณะที่่มีกระแสข่าวออกมาว่าในการซ้อมคอนเสริตนั้น วิทนีย์ ฮูสตัน แต่งตัวไม่เรียบร้อย ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ตัวเธอเองก็มีเหงื่อออกอย่างมาก และมีคนได้กลิ่นเหล้าและบุหรี่ในลมหายใจเธอตลอดเวลา

วิทนีย์ ฮูสตัน (Whitney Houston) มีชื่อจริงว่า วิทนีย์ เอลิซาเบธ ฮูสตัน (Whitney Elizabeth Houston) เจ้าของเพลงดังอย่าง I Will Always Love You, Saving All My Love For You และ Greatest Love Of All เกิดเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2506 (ค.ศ.1963) ที่รัฐนิวเจอร์ซีย์ สหรัฐอเมริกา เป็นลูกสาวของซิสซี ฮูสตัน (Cissy Houston) นักร้องกอสเปลเสียงดีชื่อดัง

วิทนีย์ ฮูสตัน เริ่มเข้าวงการจากการเป็นฐานะนักร้องประสานเสียงในโบสถ์ เมื่ออายุ 12 ปี หลังจากนั้นยังได้ร่วมร้องเพลงกับแม่ของเธอใน New York จนทำให้ Clive David เจ้าของค่าย Arista Records สนใจได้เซ็นสัญญาใน พ.ศ. 2526 (ค.ศ.1983)

ตลอดเวลา25 ปีบนถนนสายดนตรี วิทนีย์ ฮูสตัน ถือว่าได้เป็นนักร้องระดับตำนานที่ใคร ๆ ก็ต่างรู้จักและชื่อชอบในน้ำเสียที่ทรงพลัง โดยมีผลงานเพลงออกมาให้ฟังมากมาย เช่น

• ปี 2528 (ค.ศ.1985) วิทนีย์ ฮูสตัน มีผลงานเพลงในฐานะนักร้องอาชีพในอัลบั้มแรก Whitney Houston โดยมีเพลงดังมากมายอย่าง Saving All My Love For You และ Greatest Love of All และยังได้รับรางวัลต่าง ๆ มากมาย

• ปี 2530 (ค.ศ.1987) วิทนีย์ ฮูสตัน ออกอัลบั้มที่ 2 ในชื่อ Whitney และกลายเป็นอัลบั้มแรกของนักร้องหญิงที่เข้าชาร์ตอันดับที่ 1 ของ Billboard 200 Albums ที่มีเพลงเด่นอย่าง I Wanna Dance With Somebody (Who Loves Me) และ So Emotional’ พร้อมๆ กับอัลบั้มที่ 3 I’m Your Baby Tonight ก็ออกมาในปี 2533 (ค.ศ.1990)

• ปี 2533 (ค.ศ.1990) ออกอัลบั้มที่ 3 I’m Your Baby Tonight

• วิทนีย์ ฮูสตัน รับบทบาทนักแสดงในเรื่อง The Bodyguard ในปี 2535 (ค.ศ.1992) จนเกิดกระแส The Bodyguard ฟีเวอร์ จนกลายเป็นอัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์ที่ขายดีที่สุดในโลก และได้รับรางวัล Grammy Awards (แกรมมี่ อวอร์ด) สาขา Album of The Year หรืออัลบั้มแห่งปี และเพลงนำ I Will Always Love You ยังกลายเป็นซิงเกิ้ลที่ขายดีที่สุดในโลกอีกเช่นกัน อีกทั้งยังได้พบรักกับ Bobby Brown

• ในปี 2541 (ค.ศ.1998) วิทนีย์ ฮูสตัน ออกอัลบั้มที่ 4 ที่ชื่อว่า My Love is Your Love ซึ่งต่อมาได้สร้างปรากฏการณ์ให้วงการเพลงจากการต่อสัญญากับค่าย Arista ด้วยมูลค่า 100 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ ซึ่งสูงสุดเป็นประวัติการณ์ และออกอัลบั้มที่ 5 Just Whitney

• ในปี 2552 (ค.ศ.2009) วิทนีย์ ฮูสตัน กลับมาอีกครั้งกับอัลบั้มใหม่ล่าสุดชุดที่ 6 I Look To You ที่ใช้เวลาทำนานกว่า 3 ปี ซึ่งมีเพลงดังติดหูอย่าง I Look To You ซึ่งสามารถขึ้นอันดับ 1 ในบิลบอร์ดชาร์ตในสัปดาห์แรก และ Million Dollar Bill นำมาฝากแฟนเพลง

ที่มา kapook.com

อ่านละครต้มยำลำซิ่ง ตอนที่ 7
เหล่าหางเครื่องเข้ามาประคองรุ้งระวีกลับเข้าหลังเวทีเพื่อเปลี่ยนชุด ฟ้าใสที่รอโอกาสอยู่รีบแกล้งเซเข้าไปซบทูนอินทร์เพื่อให้รุ้งระวีลงมาเห็นและเข้าใจทูนอินทร์ผิดอีก แต่เจ๊จี่หอยกับมะปรางรู้ทันจึงช่วยแก้ตัวแทนทูนอินทร์และตอกกลับฟ้าใสจนหน้าชา

ooooooo

รุ้งระวีกลับขึ้นไปบนเวทีอีกครั้งในบทเพลง ผู้บ่าวข้าวจี่ เธอโชว์การแสดงแบบอีสานได้อย่างงดงาม คนดูกรี๊ดลั่น แสงหล้าส่งยิ้มชื่นชม

แต่เมื่อถึงกลางเพลง ฟ้าใส จ๊ะจ๋า และเหล่าหางเครื่องก็หันมาพยักหน้าให้กัน แล้วทั้งหมดก็ออกไปยืนรอที่ทางขึ้นเวที

ทูนอินทร์ เจ๊จี่หอย อินทร และมะปรางมองอย่างสงสัย แล้วอย่างที่ไม่มีใครคาด จู่ๆเพลงผู้บ่าวข้าวจี่ของรุ้งระวีก็เปลี่ยนเป็นเพลงของรักของหวงของฟ้าใสทันที

กลุ่มหางเครื่องต่างชะงักเต้นไม่ออก ฟ้าใสและสาวหางเครื่องออกมาประกบพวกรุ้งระวีแล้วฟ้าใสก็คว้าไมค์จากรุ้งระวีไป

ขณะรุ้งระวีหันหลังจะเดินกลับหลังเวที แต่หางเครื่องของฟ้าใสเข้าประกบและแอบเอาปิ่นมาจี้เอวบังคับให้รุ้งระวีเต้นเป็นหางเครื่องให้ฟ้าใส

รุ้งระวีจำต้องทำตาม คนดูที่ยังงงๆ เข้าใจว่าเป็นส่วนหนึ่งของการแสดง แต่อิทธิรู้ว่าไม่ใช่ เขาปราดเข้ามาถามทูนอินทร์

“มันเรื่องอะไรกัน เมียนายทำอะไรรุ้ง”

“ไม่ใช่เมียผม เธอกำลังบังคับให้รุ่งเต้นเป็นหางเครื่องให้เธอ” ทูนอินทร์สวน

“บ้าแล้ว มันคิดจะทำลายกันกลางเวทีเลยเหรอ บอกนักดนตรีเลิกเล่นเดี๋ยวนี้ แล้วเรียกตัวกลับมาให้หมด” อิทธิสั่ง

ทูนอินทร์ไม่ยอมเพราะกลัวรุ้งระวีจะเสียภาพลักษณ์ เขาสั่งให้เจ๊จี่หอยไปหาชุดหางเครื่องชายมาให้เขากับอินทรเพื่อขึ้นไปช่วยรุ้งระวีบนเวที จ๊ะจ๋าที่แอบฟังอยู่คิดหาทางขัดขวางสุดฤทธิ์

แต่โชคไม่ดีที่ปรางมาเห็นเข้าพอดี เธอชวนเจ๊จี่หอยตามไปเล่นงานจ๊ะจ๋า จนไม่สามารถช่วยอะไรฟ้าใสได้

ส่วนทูนอินทร์กับอินทรในชุดหางเครื่องชายก็ตามไปช่วยรุ้งระวีจากบรรดาหางเครื่องของฟ้าใสได้สำเร็จ จากนั้นทั้งสองก็เข้าประกบฟ้าใสแล้วจี้บังคับให้เธอเต้นเป็นหางเครื่องให้รุ้งระวีเพื่อเอาคืน

“มันต้องอย่างนั้น สมน้ำหน้านังตัวมาร” อิทธิพอใจเมื่อเห็นรุ้งระวีเป็นฝ่ายชนะ แล้วเจ๊จี่หอยกับมะปรางก็ลากตัวจ๊ะจ๋าเข้ามาพลางฟ้องว่า ทั้งสองร่วมมือกันกลั่นแกล้งรุ้งระวี

“เธอก็เป็นนักร้องของค่ายนะ ทำอย่างนี้ไม่กลัวอนาคตดับวูบรึไง เรื่องฟ้าใสแกล้งรุ้งคราวนี้ ฉันรายงานเสี่ยดำรงแน่ เธอก็จะโดนด้วย” อิทธิตำหนิ

“อุ๊ย…คุณอิทธิอย่ารายงานเลยนะคะ หนูโดนไล่ออกแน่ๆ ที่จริงหนูก็ไม่อยากทำหรอกค่ะ แต่พี่ฟ้าเขาบังคับหนู” จ๊ะจ๋าร้องไห้โฮ

“อย่าไปเชื่อค่ะ แม่นี่ขี้โกหก ขนาดหนูเป็นเพื่อนกันมาตั้งหลายปี ยังว่าไม่รู้จัก” มะปรางสวน

จ๊ะจ๋าหน้าเจื่อนเถียงไม่ออก อิทธิไม่ยอมรับฟังอะไรอีก เขากดมือถือหาเสี่ยดำรงและเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฟัง

เสี่ยดำรงส่งยิ้มเย็นยะเยือกรับปากจะจัดการฟ้าใสให้เอง ส่วนเฉลาที่นั่งฟังอยู่ด้วยส่งยิ้มสะใจ

การแสดงบนเวทีจบลง ทูนอินทร์กับอินทรลากตัวฟ้าใสลงมา อิทธิที่รออยู่รีบบอกฟ้าใสว่า เสี่ยดำรงรู้เรื่องหมดแล้ว เขาโทร.ไปบอก

“ทำไม นึกว่าฉันกลัวเหรอ ฉันก็บอกได้เหมือนกันว่าพวกนายเล่นงานฉันแบบหมาหมู่ด้วย”

“ทั้งหมดนั่นฉันก็รายงานเสี่ยไปแล้วเหมือนกัน นอกจากเสี่ยจะบอกขอโทษฉันแล้ว เสี่ยยังขอบคุณที่ฉันให้บทเรียนเธอด้วย”

“อะไรนะ เสี่ยไม่เอาเรื่องที่พวกนายแกล้งฉันเหรอ”

“ถ้าเสี่ยเขาจะเอาเรื่อง เขาก็เอาเรื่องเธอนั่นแหละ”

“นึกว่าจะเชื่อเหรอ ฉันคือนักร้องที่ทำเงินให้เสี่ยได้มากที่สุดนะ”

“อ้อ ที่เขาเรียกตัวเงินตัวทอง” เจ๊จี่หอยเสริม

“อ้อ เล่นรุมกันเป็นทีม ฉันจะล้างแค้นพวกแกเป็นรายหัวเลยคอยดู”

“นายทูน ฉันว่านายพาเมียนายออกไปได้แล้ว เอาไปทิ้งป่าช้าไหนก็ได้”

“เอาอย่างที่มัดตราสังด้วยก็ดีนะคะ วิญญาณจะได้ไม่ออกมาอาละวาดผู้คน”

“กรี๊ด อีนัง” ฟ้าใสจะเข้ามาตบเจ๊จี่หอย แต่เจ๊จี่หอยกางฝ่ามือพร้อมสู้เต็มที่

“ยังบ้าไม่พออีกเหรอ กลับไปได้แล้ว ทรช่วยลากไปที” ทูนอินทร์กับอินทรช่วยกันดึงฟ้าใสออกไป จ๊ะจ๋ารีบตามติด

“เจอนางมารร้ายในละครมาเยอะแล้วนะคะ ความเลวไม่ได้ครึ่งของนังนี่ เรยาเรียกพี่เลยค่ะ” เจ๊จี่หอยถอนใจ

ooooooo

สองพี่น้องอินสรวงลากฟ้าใสเข้ามาสงบสติอารมณ์ในห้องแต่งตัว แต่เธอยังอาละวาดไม่เลิก

“คอยดูนะ ฟ้าจะให้ข่าวนักข่าวทุกสำนักเรื่องที่คุณเล่นชู้กับนังรุ้งทั้งๆที่นังรุ้งมันชอบพออยู่กับนายอิทธิ”

“อย่ามาแตะต้องรุ้งนะ”

“แหม…เป็นนางฟ้านางสวรรค์เหรอถึงแตะต้องไม่ได้”

“ใช่ รุ้งเป็นนางฟ้า เธอนะมันนางนรก” ทูนอินทร์จะเดินหนี

“เอาซี้…อยากได้มันเป็นแฟนก็เอาเลย แต่อย่าคิดนะว่าจะได้เป็นผัวเมียกัน วันไหนที่แต่งงาน ฉันจะเอาทะเบียนสมรสของเรามาแฉกลางงานเลย”

“ไม่ต้องห่วงหรอกเรื่องนั้น ฉันกำลังยื่นเรื่องหย่ากับศาลแล้ว ถึงไม่ต้องเซ็นใบหย่า ฉันก็เป็นอิสระจากเธอได้” ทูนอินทร์และอินทรออกจากห้องไป

ฟ้าใสกรี๊ดลั่น จ๊ะจ๋าเข้ามาปลอบใจ

“นึกไม่ออกจริงๆ ว่าฉันเคยรักผู้หญิงคนนี้ได้ยังไง” ทูนอินทร์หันมาบอกน้องชาย

“ตอนนั้นเธอยังแกล้งทำตัวเป็นนางบุญอยู่นี่ครับ ไม่ใช่นางมารอย่างตอนนี้” อินทรตอบ แล้วหันไปมองมะปรางที่เดินเข้ามา

ทูนอินทร์ยักไหล่ให้น้องชายแล้วเดินแยกไปอีกทาง

“เป็นอย่างไรบ้างค่ะ กรี๊ดไม่เลิกเลย” มะปรางเข้ามาถามอินทร

“ปล่อยไปเถอะครับ มีอะไรรึเปล่า” อินทรเห็นสีหน้ามะปรางไม่ดีนัก

มะปรางได้ยินเสียงเอะอะในห้อง ก็นึกห่วงจ๊ะจ๋าจึงชวนอินทรเข้าไปดู เป็นจังหวะเดียวกับที่จ๊ะจ๋าพยายามจะห้ามไม่ให้ฟ้าใสทำลายข้าวของ จึงโดนฟ้าใสตบหน้าเข้าฉาดใหญ่ และจะตามมาซ้ำ

มะปรางกับอินทรรีบเข้าไปช่วยจ๊ะจ๋าออกมา เธอสารภาพว่า ที่ต้องทำเป็นจำมะปรางไม่ได้ก็เพราะฟ้าใสสั่ง

“แล้วเธอก็ต้องทำตามคำสั่งด้วยเหรอ”

“พี่ฟ้ามีบุญคุณกับฉันนะ ได้เข้ามาเป็นนักร้องค่ายเสี่ยดำรง ก็พี่ฟ้านี่แหละที่ช่วยสนับสนุน”

“แต่เขาก็ให้เธอรับใช้เขาเหมือนคนใช้ทั้งๆที่เธอเป็นนักร้อง”

“ไม่เป็นไรหรอก ก่อนเป็นนักร้อง ฉันก็เป็นคนใช้อยู่แล้ว”

“เป็นคนใช้ไม่เท่าไหร่หรอก แต่ทำไมยอมให้เขาตบตี”

“ฉันไม่มีทางเลือกนักหรอก”

“แสดงว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกใช่ไหมที่ยายบ้านั่นทำร้ายแก”

จ๊ะจ๋าไม่กล้าตอบ เธอรีบขอตัวอ้างว่า ฟ้าใสจะกลับกรุงเทพฯคืนนี้ ต้องรีบกลับไปจัดของ แล้วรีบเดินออกไป ทิ้งให้มะปรางกับอินทรมองตามอย่างงงๆ

คอนเสิร์ตจบลง แฟนเพลงกำลังทยอยออกจากโถง รุ้งระวีถือพวงมาลัยของแสงหล้าแอบออกมายืนมองหาแม่ ทูนอินทร์ออกมาดุ

“รุ้ง มาทำอะไรตรงนี้ เกิดใครจำได้ขึ้นมา เข้ามารุมรุ้งละแย่เลย”

“ไม่กลัวหรอกค่ะ เพราะทุกครั้งที่ฉันไม่ปลอดภัย คุณต้องเป็นฮีโร่มาช่วยฉันทุกที เหมือนเมื่อกี้ไง”

“นั่นฟ้าใสคนเดียวนี่ครับ แต่ถ้าแฟนเพลงเป็นร้อย ฮีโร่คนนี้คงรับมือไม่ไหวเหมือนกัน แล้ว…มาทำอะไรอยู่ตรงนี้ ละครับ”

“รุ้งมองหาคนที่ให้พวงมาลัยพวงนี้ค่ะ เขาเรียกตัวเองว่า…แม่”

“พวกแม่ยกเรียกตัวเองว่าแม่ทั้งนั้นละครับ”

“แต่…คุ้นเสียง เหมือนเสียงแม่มาก”

“รุ้งกำลังจะบอกว่าแม่มาดูรุ้งในคอนเสิร์ตงั้นเหรอ”

“เป็นไปได้ไหมคะ แล้วทำไมแม่ไม่มาหารุ้งแสดงตัวกับรุ้ง” รุ้งระวีหน้าสลด เพราะไม่รู้ตัวว่าแสงหล้าแอบมองเธออยู่ที่มุมลับตา

เจ๊จี่หอยเดินมาตามรุ้งระวีบอกว่า มีนักข่าวขอสัมภาษณ์ รุ้งระวีจำต้องพักเรื่องแม่ไว้ก่อน เธอเดินกลับเข้าไปด้านในกับเจ๊จี่หอย สวนกับทีมงานคนหนึ่งที่เดินออกมาขอนามบัตรทูนอินทร์ เพราะอยากร่วมงานกับเขาอีก ทูนอินทร์ส่งนามบัตรให้สองสามใบแล้วเดินตามรุ้งระวีเข้าไปข้างใน

แสงหล้าออกมาจากมุมมืด นางร้องเรียกทีมงาน

“น้อง…ป้าขอดูนามบัตรผู้ชายคนเมื่อกี้หน่อยได้ไหม อยากรู้ว่าเขาชื่ออะไร”

“ได้ป้า เอาไปเลย เขาให้มาหลายใบ” ทีมงานส่งนามบัตรให้แล้วเดินแยกไป

แสงหล้าดูนามบัตรแล้วพึมพำกับตัวเองอย่างสุขใจ

“ทูนอินทร์ อินสรวง เขาคงเป็นแฟนลูก คอยช่วยลูกตลอดเลยท่าทางเป็นคนดีนะ”

ooooooo

ทูนอินทร์ รุ้งระวี อินทร มะปราง และเจ๊จี่หอย กำลังปาร์ตี้กันอยู่ในห้องเป็นที่สนุกสนาน สักพักรุ้ง-ระวีก็เดินออกมาสูดอากาศที่ระเบียง สีหน้ายังหมกมุ่นกับเรื่องที่ผ่านมา

“รุ้งยังคิดถึงแม่อยู่เหรอครับ” ทูนอินทร์ตามออกมาคุยด้วย

อ่านละครต้มยำลำซิ่ง ตอนที่ 7 วันที่ 16 ม.ค.55
บทประพันธ์ละครเรื่องต้มยำลำซิ่งและบทละครโทรทัศน์ทางช่อง 3 โดย SANCTURY
ละครต้มยำลำซิ่ง ควบคุมการผลิตโดย : อรุโณชา ภาณุพันธุ์
ละครต้มยำลำซิ่ง ผลิตโดย : ค่าย บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น
ละครต้มยำลำซิ่ง ออกอากาศทุกวันจันทร์ – อังคาร เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ

ขอขอบคุณแหล่งที่มา อ่านบทความทั้งหมดได้จาก http://rakongtv.blogspot.com/2012/01/7-16-55.html

อ่านละครต้มยำลำซิ่ง ตอนที่ 7
“ถ้าเอาไปให้จริง ฉันถือว่าทรยศบริษัท ฉันจะไล่ออกทั้งคู่ แล้วมือถือนี่ไม่ต้องขอคืน ฉันจะเอาไปทำลายซะ” อิทธิออกจากห้องไป

“จำไว้นะนังฝรั่ง ศึกครั้งนี้มันใหญ่หลวงนัก” เจ๊จวงทิ้งท้ายแล้วเดินนำจุ๊บแจงกับคำรณออกไป

รุ้งระวีทรุดลงนั่งบ่นกับเจ๊จี่หอยว่า เธอจะไม่ไหวแล้ว เจ๊จี่หอยปลอบว่า ให้อดทน รุ้งระวีถอนใจถามหาทูนอินทร์กับอินทร

“อยู่ข้างนอกครับ ดีแล้วละครับที่พี่ทูนไม่อยู่ เกิดพี่ทูนเห็นรูปในมือถือ มีหวังความแตกแน่ เพราะในรูปนั่นคือแหม่มจ๋า”

“ลมชัก จริงด้วย ให้คุณทูนเห็นไม่ได้เลยนะ รู้เลยว่ารุ้งคือแหม่มจ๋า” เจ๊จี่หอยนึกได้

“เฮ้อ ฉันต้องอยู่ในโลกของความลวงไปอีกนานแค่ไหนเนี่ย” รุ้งระวีถอนใจอีกรอบ

มะปรางเห็นใจรุ้งระวีแต่ไม่รู้จะช่วยได้อย่างไร เธอเปลี่ยนเรื่องคุย ชวนรุ้งระวีมาแต่งตัวต่อ เพราะคอนเสิร์ตจะเริ่มแล้ว

รุ้งระวีลุกไปนั่งแต่งตัวที่หน้ากระจก พยายามสงบสติ

กับทุกเรื่องที่เกิดขึ้น

ooooooo

หน้าทางเข้าคอนเสิร์ต แสงหล้าแต่งตัวในชุดที่ดีที่สุดยืนหลบมุมอยู่แถวทางเข้าด้วยความหวังริบหรี่ เพราะเงินที่จะซื้อบัตรถูกโส่ยแย่งไปหมดแล้ว

แต่สวรรค์ยังมีตาทำให้แสงหล้าแอบเห็นโส่ยพาสาวร่างกลมหน้าแป้นเดินมาที่หน้าทางเข้าและในมือของโส่ย มีบัตรคอนเสิร์ตอยู่ด้วย

แสงหล้ายิ้มได้ เมื่อเห็นสาวที่มากับโส่ยขอตัวไปห้องน้ำ แล้วโส่ยก็เผลอวางบัตรบนโต๊ะ เพื่อหยิบหวีกับกระจกมาส่องดูความหล่อ แสงหล้ากลั้นใจย่องเข้าไปคว้าบัตรแล้วเดินตัวปลิวเข้างานไป

โส่ยหันมาไม่เห็นบัตรก็โวยลั่น “บัตร เฮ้ย บัตรหาย หายไปไหนวะ เฮ้ย ใครขโมยบัตรข้าไป ทอมเอาถึงตายนะโว้ย”

แสงหล้าได้เข้าชมคอนเสิร์ตสมใจ และนักร้องที่ออกมาให้ความบันเทิงเป็นคู่แรกก็คือ จ๊ะจ๋ากับจุ๊บแจง ขณะที่ทุกคนสนุกสนานอยู่กับบทเพลงของสองสาว ฟ้าใสก็ให้คนไปตามทูนอินทร์มาพบ เพื่อเริ่มแผนการ

อิทธิที่รอโอกาสอยู่รีบไปใส่ไฟกับรุ้งระวีที่กำลังมองหาทูนอินทร์

“ถ้าจะหานายทูน เห็นเข้าไปคุยในห้องแต่งตัวฟ้าใสน่ะ ลองไปดูสิ คนที่เป็นอดีตของกันและกัน เขาจะคุยอะไรกันบ้าง”

รุ้งระวีหน้าเจื่อนตรงไปยังห้องแต่งตัวของฟ้าใส เธอมองผ่านช่องประตูที่เปิดแง้มอยู่ เห็นฟ้าใสลุกมาออดอ้อนขอเริ่มต้นใหม่กับทูนอินทร์

“พี่ทูน…เชื่อฟ้าเถอะนะคะ ที่ฟ้าจากพี่ทูนไปก็เพราะฟ้าจะหาโอกาสให้เราทั้งสองคน เพราะทุกอย่างต้องใช้ทั้งเงิน ทั้งเส้นสาย ตอนนี้ฟ้าดังแล้ว เงินทองมากมายเส้นสายก็เพียบ ตอนนี้ฟ้าพร้อมที่จะออกมาจากค่ายเสี่ยดำรง เพื่อกลับมาหาพี่ แล้วเราจะสร้างฝันด้วยกัน”

“พูดให้ชัดๆ ฝันอะไร”

“ฟ้าจะสร้างค่ายเพลงของฟ้าขึ้นมา…ร่วมกับพี่ทูนไงคะ ฟ้าจะเป็นนายทุนให้พี่ทูนเองก็ได้ ฟ้าเป็นนักร้อง ส่วนพี่ก็แต่งเพลงให้ฟ้า เพลงของเราจะต้องฮิตระเบิดและเราจะต้องเป็นคู่รักนักร้องที่ดังที่สุดของวงการ”

“ทำไมไม่บอกพี่เสียแต่แรก ที่ฟ้าทำไปทั้งหมดเพื่อพี่ ทั้งนั้น”

“เข้าใจฟ้าแล้วใช่ไหม ดีใจเหลือเกินที่พี่เข้าใจ” ฟ้าใสโผเข้ากอดทูนแนบแน่น

“มีข้อเสนออะไรอีกไหม”

“เราจะกลับมาเป็นคู่รักกันอย่างเดิมไงคะ แล้วพี่ก็ลืมนังฝรั่งนั่นซะ” ฟ้าใสเลื่อนหน้าเข้ามาแล้วจูบปากทูนอินทร์ดูดดื่ม

รุ้งระวีตะลึงงัน เพราะทูนอินทร์ไม่ได้ผละออก แต่กลับโอบรอบเอวของฟ้าแล้วกอดแนบแน่น หญิงสาวทนดูต่อไปไม่ไหว รีบผละออกมาแล้วหามุมมืดหลบไปร้องไห้

อิทธิที่แอบตามมาส่งยิ้มสะใจ ที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผน

ส่วนทูนอินทร์ที่กอดฟ้าใสไว้แน่นและประทับจูบดูดดื่ม จู่ๆก็ชะงักแล้วผลักเธอออกอย่างรังเกียจ เขาพลิกตัวฟ้าใสไปที่หน้ากระจกเพื่อให้เธอดูตัวเอง

“ทำไม จะดูความสวยของฟ้างั้นเหรอ” ฟ้าใสยิ้มยั่ว

“เปล่า…จะให้ดูว่าจิตใจเธอมันน่าเกลียดน่าชังแค่ไหนต่างหาก เธอมันปลิ้นปล้อน หลอกลวง จนแยกไม่ออกแล้วว่าอะไรเป็นจริงอะไรเท็จ ดูตัวเองซี…มองเข้าไปในตาตัวเองด้วย เธอไม่ได้รักฉัน แม้แต่นิด เธอรักเพลงที่ฉันแต่งให้ต่างหาก ไง…เพลงใหม่ๆของเสี่ยดำรงชักไม่ไหวแล้วใช่ไหม เพราะไอ้เพลงที่ออกมาล่าสุดก็ไม่ฮิตเลยสักเพลง มีเพลงที่เธอขโมยฉันไป ของรักของหวง เพลงนี้เพลงเดียวเท่านั้นที่ฮิต ตอนนี้เธอก็เลยจะหันมาใช้ฉันเป็นเครื่องมือหากินอีกหน แต่อย่าหวังเลย บทเรียนเจ็บแสบที่เธอให้ฉันไว้ ฉันจำจนวันตาย ไม่มีวันที่ฉันจะเสียรู้เธออีก” ทูนอินทร์ผลักฟ้าใสหน้าคะมำไป สร้อยไข่มุกตกกระจาย

“ฝันไปเถอะนะที่เราจะกลับมาทำค่ายเพลงด้วยกัน เพราะคนที่ฉันจะทำเพลงด้วยมีคนเดียวเท่านั้นคือรุ้งระวี คนที่เขาเหนือกว่าเธอทุกด้าน ไม่ว่าความสามารถหรือจิตใจ” ทูนอินทร์เดินจากไป

ฟ้าใสน้ำตาร่วงมองตัวเองในกระจก สีหน้าเต็มไปด้วยความชิงชัง แล้วกรี๊ดออกมาอย่างสุดกลั้น

กลุ่มหางเครื่องที่แต่งตัวอยู่ในห้องข้างๆวิ่งเข้ามาพลางร้องถามว่า เกิดอะไรขึ้น แต่กลับโดนฟ้าใสปาแจกันใส่ พวกเธอ วิ่งหลบพลางเม้าท์กันว่า ฟ้าใสองค์ลงอีกแล้ว

“เกิดอะไรขึ้น” จ๊ะจ๋าเข้ามาพอดี

“ไม่รู้ว่ะ แกเข้าไปดูเถอะ ชีคลั่งอีกแล้ว” หนึ่งในหางเครื่องบอก

จ๊ะจ๋าแง้มประตูเข้าไป เห็นฟ้าใสนั่งร้องไห้อยู่ที่พื้น เธอรีบเข้ามาประคอง
“พี่ฟ้า เป็นอะไร”

“ฮือ มันด่าพี่ มันดูถูกพี่สารพัด” ฟ้าใสฟูมฟาย

“ใคร ใครด่าพี่”

“ไม่มีอะไร แกไม่ต้องรู้หรอก” ฟ้าใสสูดลมหายใจเต็มๆ อาการคลั่งค่อยๆทุเลา สีหน้าแค้นขึ้นมาแทน เธอถามจ๊ะจ๋าว่า รุ้งระวีออกไปร้องเพลงหรือยัง

จ๊ะจ๋าว่าน่าจะถึงคิวแล้ว ฟ้าใสยิ้มร้าย เขียนอะไรบางอย่างลงในกระดาษ แล้วส่งให้จ๊ะจ๋าเอาไปให้หัวหน้าวงและกำชับให้ทำตามที่เขียนทุกอย่าง

จ๊ะจ๋าลังเล แต่สุดท้ายก็ต้องทำตาม เธอลุกเดิน ออกไป แต่เมื่อถึงหน้าประตู ก็ได้ยินฟ้าใสสั่งให้ตามพวกหางเครื่องมาพบด้วยเพราะมีงานให้ทำ

ooooooo

อินทรกับมะปรางลอบมองรุ้งระวีที่ยืนซึมอยู่ตรงทางขึ้นเวทีด้วยความเป็นห่วง สักพักทูนอินทร์ก็เดินมา อินทรร้องถามพี่ชายว่าไปไหนมา

“วุ่นวายอยู่แถวๆนี้แหละ รุ้งเป็นยังไง”

“ท่าทางซึมๆ ยังไงไม่รู้พี่ วันนี้คงเจอหลายเรื่อง หนักๆ ทั้งนั้น เมื่อกี้เห็นว่าร้องไห้เลยนะ”

ทูนอินทร์เดินเข้าไปหารุ้งระวี อินทรและมะปรางมองตาม และเห็นจ๊ะจ๋าวิ่งผ่านออกไปทางสแตนด์เวทีที่นักดนตรีกำลังเล่นกันอยู่

จ๊ะจ๋ายื่นกระดาษให้คนคุมวงและพูดอะไรกันบางอย่างก่อนที่จะกลับเข้ามา อินทร และมะปรางหันมามองหน้ากันนึกสังหรณ์ใจขึ้นมา

เวลาที่แสงหล้ารอคอยมาถึง รุ้งระวีที่สวยราวเทพธิดาเดินขึ้นมาบนเวทีด้วยมาดนางพญา เธอเริ่มร้องและเต้นไปกับหางเครื่องในเพลง ฝากจิ้มแจ่วไปแอลเอ แสงหล้ามอง ลูกสาวด้วยความปีติ นางค่อยๆหยิบพวงมาลัยเล็กๆที่ซื้อมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วเดินตรงไปหน้าเวทีเพื่อจะมอบให้ลูกสาว

ส่วนที่ข้างเวที อิทธิกำลังคุยอยู่กับฟ้าใสถึงแผนการของเธอ ที่ทำให้รุ้งระวีเข้าใจทูนอินทร์ผิดได้จริงๆ ฟ้าใสสีหน้าสลดลงเล็กน้อย เมื่อนึกถึงคำพูดที่ทูนอินทร์ปฏิเสธเธอ แต่ยังปากแข็ง

“บอกแล้วไงว่างานนี้ถ่านไฟเก่าคุขึ้นมาอีกแน่ๆ”

“เธอทำได้ดี แล้วควรจะมีบทบาทต่อไปให้รุ้งได้เห็นอีก”

“จัดให้ค่ะ” ฟ้าใสยิ้มรับ แล้วเดินไปหาทูนอินทร์ที่กำลังมองมาด้วยสายตาระแวง

“แหม…น่าปลื้มใจนะคะ ที่สาวรุ้งเรียกแขกได้

ขนาดนี้” ฟ้าใสเบียดร่างเข้ามาชิดทูนอินทร์

“ใช้คำดีๆหน่อย เรียกแขกน่ะเขาไว้ใช้กับพวกตามผับตามบาร์ แล้วขอร้องอย่าทำอย่างนี้ต่อหน้าคนอื่น มันไม่ดี” ทูนอินทร์ขยับตัวออก

“ทุกคนเขาจะได้รู้ไง ว่าเราเคยเป็นผัวเมียกันมาก่อน” ฟ้าใสตามนัวเนียไม่เลิก

“พูดไม่รู้เรื่องนะฟ้าใส เธอกับฉันคืออดีต อดีตที่น่าอายด้วย ปล่อย”

“แหม…มีรักครั้งใหม่เป็นนังรุ้ง ทำเป็นหวงเนื้อหวงตัวขึ้นมาเชียว” ฟ้าใสหัวเราะเบาๆ

บนเวที รุ้งระวีร้องเพลงจบลง เธอโพสท่าสวยงามพร้อมหางเครื่อง คนดูปรบมือกราว บรรดาแม่ยกพ่อยกเตรียมพวงมาลัยจะยื่นให้

แสงหล้าพยายามแทรกร่างเพื่อไปยังหน้าเวที แต่ถูกแฟนเพลงเบียดจนพวงมาลัยหลุดจากมือ และมีคนเหยียบจนบี้แบนไปส่วนหนึ่ง แสงหล้าเก็บพวงมาลัยขึ้นมาแล้วพยายามเบียดคนเข้าไป และเมื่อถึงหน้าเวทีนางก็ถูกเบียดหน้าคะมำมาตรงจุดที่รุ้งระวีนั่งรับมาลัยจากแฟนๆอยู่พอดิบพอดี

“ระวังค่ะน้า” รุ้งระวีร้อง

แสงหล้าค่อยๆเงยหน้าขึ้นพบว่า รุ้งระวีกำลังยิ้มให้ตน นางตื้นตันใจ รีบไปยื่นเศษพวงมาลัยให้

รุ้งระวีพยายามมองหน้าแสงหล้า แต่แสงไฟแฟลชจากกล้องเข้าตาจนมองหน้าแสงหล้าไม่ชัด

“มันชํ้าหมดแล้ว คงไม่รังเกียจพวงมาลัยของ…แม่…นะลูก” แสงหล้าเสียงเครือ

รุ้งระวีรับพวงมาลัยมา เธอรู้สึกคุ้นกับเสียงนั้นเหลือเกิน “ไม่เลยค่ะ…ชํ้าแค่ไหนมันก็สดเสมอสำหรับรุ้ง ขอบคุณค่ะ” รุ้งระวียกมือไหว้

“ดีใจเหลือเกินที่แม่ได้เจอลูก” แสงหล้าพูดต่อ

รุ้งระวีรู้สึกทันทีว่าคือเสียงแม่ เธอร้องเรียกแม่ จังหวะนั้นเองแฟนเพลงก็เข้ามาเบียดแสงหล้าเซหายไปในฝูงชน

“แม่” รุ้งระวีมองหา แต่ไม่เห็นเสียแล้ว

เหล่าหางเครื่องเข้ามาประคองรุ้งระวีกลับเข้าหลังเวทีเพื่อเปลี่ยนชุด ฟ้าใสที่รอโอกาสอยู่รีบแกล้งเซเข้าไปซบทูนอินทร์เพื่อให้รุ้งระวีลงมาเห็นและเข้าใจทูนอินทร์ผิดอีก แต่เจ๊จี่หอยกับมะปรางรู้ทันจึงช่วยแก้ตัวแทนทูนอินทร์และตอกกลับฟ้าใสจนหน้าชา

ooooooo

อ่านละครต้มยำลำซิ่ง ตอนที่ 7 วันที่ 15 ม.ค.55
บทประพันธ์ละครเรื่องต้มยำลำซิ่งและบทละครโทรทัศน์ทางช่อง 3 โดย SANCTURY
ละครต้มยำลำซิ่ง ควบคุมการผลิตโดย : อรุโณชา ภาณุพันธุ์
ละครต้มยำลำซิ่ง ผลิตโดย : ค่าย บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น
ละครต้มยำลำซิ่ง ออกอากาศทุกวันจันทร์ – อังคาร เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ

ขอขอบคุณแหล่งที่มา อ่านบทความทั้งหมดได้จาก http://rakongtv.blogspot.com/2012/01/7-15-55.html

อ่านละครต้มยำลำซิ่ง ตอนที่ 6
“ฮิฮิ น้องรุ้ง น้องรุ้งพูดกับพี่เอง จำไม่ได้หรือคะ เอ เมาผงชูรสใช่ไหมเนี่ย สงสัยจะใส่ในลาบส้มตำที่ชอบกินมากไปหน่อย เขาใส่เป็นช้อนชานะคะ ไม่ใช่ใส่เป็นทัพพี”

“มีหลักฐานไหมล่ะคะ ว่ารุ้งพูดจริง”

“อย่าท้าซีคะน้องรุ้ง เพราะหลักฐานน่ะ มีอยู่ค่ะ” ฟ้าใสหยิบรูปของแสงหล้าขึ้นมาชูกลางเวที
แสงหล้าตะลึง กลุ่มเจ๊จี่หอยร้องถามกันเบาๆว่า ฟ้าใสไปเอารูปมาจากไหน

อิทธิหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ แต่จวงกับจุ๊บแจงกลับยิ้มดีใจ พิธีกรซักต่อว่า เป็นรูปของใคร
“สงสัยกันแล้วใช่ไหม รูปแม่น้องรุ้งที่เธอแอบเก็บไว้ไงคะ รูปตอนคุณแม่ยังสาว เห็นว่าทำงานบาร์อยู่ที่โคราชนี่เองละค่ะ ยุคที่ทหารอเมริกันมาตั้งค่ายซ้อมรบกับทหารไทย เพราะฉะนั้นประวัติน้องรุ้งจริงเท็จแค่ไหนเอ่ย”

“เกินไปแล้ว คุณตั๋ง จบการสัมภาษณ์ไปเลย” อิทธิสั่ง

“ครับ ครับ เออคือว่าสมควรแก่เวลาแล้วนะครับ ผมขอจบการสัมภาษณ์แต่เพียงเท่านี้” พิธีกรรีบเอาไมค์ออก

แต่นักข่าวไม่ยอมจะขอสัมภาษณ์ต่อ พิธีกรว่าให้ไปถามกันนอกรอบ นาทีนั้นรุ้งระวีลุกพรวดขึ้นมา

“ไม่ต้องค่ะ พูดกันตรงนี้เลย รูปนี้เป็นรูปแม่แสงหล้าของรุ้งจริงๆ เป็นรูปภาพรูปเดียวที่รุ้งติดตัวไว้ตลอดตั้งแต่จากเมืองไทย วันนี้ก็ตั้งใจว่าจะเอารูปของแม่มาให้พี่ๆนักข่าวดู เพื่อ ตามหาแม่ นี่ละค่ะ รูปแม่แสงหล้าแม่ของรุ้ง” รุ้งระวีดึงรูปจากมือฟ้าใสมาส่งให้นักข่าวพลางร่ำไห้

แสงหล้ายิ้มซึ้งใจที่ลูกไม่เคยลืมเธอ ส่วนคำรณหน้าเครียดเพราะไม่เป็นไปตามแผน

“พี่หอยคะ เดี๋ยวช่วยแจกรูปแม่ของรุ้งให้พี่นักข่าวทุกคนด้วย” รุ้งระวีบอกกับเจ๊ๆ

“ถ้าอย่างนั้น เชิญที่ห้องเล็กเลยครับ เรามีรูปที่เตรียมแจกไว้แล้ว” ทูนอินทร์เข้ามาช่วย

“ตามมาทางนี้เลยค่ะ พี่นักข่าว” เจ๊จี่หอยกับมะปรางพากลุ่มนักข่าวแยกไป

“เดี๋ยวซี ยังไม่เคลียร์เลยว่าโกหกรึเปล่า” ฟ้าใสโวยวาย

“หยุดพูด ถ้าพูดมากกว่านี้เธอโดนแน่ๆ” อิทธิขึ้นไปจัดการฟ้าใส

“ขอบใจนะที่ช่วยให้แผนตามหาแม่ของฉันเป็นจริง” รุ้งระวีลงจากเวทีทันที ท่ามกลางเสียงสรรเสริญของคนดูในห้อง

ooooooo

ทูนอินทร์เข้าประคองรุ้งระวีเดินผ่านกลุ่มแฟนๆ เพื่อจะไปห้องแถลงข่าว รุ้งระวียกมือไหว้ทักทายแฟนไปตลอดทาง จนกระทั่งมาถึงหน้าคำรณที่ยืนมองด้วยแววตาเหี้ยมเกรียม

แสงหล้าที่หลบอยู่หลังกลุ่มคน เห็นรุ้งกำลังเดินมาใกล้ก็จะเอื้อมมือจะไปแตะแขนลูก เป็นจังหวะเดียวกับที่รุ้งระวีกำลังจะหันมาพอดี แต่แล้วกลุ่มคนก็เบียดเข้ามาจนนางต้องถอยร่นออกไป

แสงหล้าได้แต่มองตามลูกสาวพลางพึมพำกับตัวเอง “ลูกแม่สวยเหลือเกิน”

ขณะที่ทุกคนตามไปฟังรุ้งระวีแถลงข่าวในห้อง อิทธิก็เข้าไปจัดการกับฟ้าใสและประกาศจะเลิกการประชันคอนเสิร์ตระหว่างรุ้งระวีกับฟ้าใส

“ฮ่ะฮ่ะ กล้าเหรอ คุณต้องเคลียร์กับเจ้าของงานแล้วละ เพราะงานนี้โฆษณาไปแล้วว่าฉันกับยายรุ้งจะปะทะกันต่างหาก บัตรถึงขายเกลี้ยงงาน”

อิทธิอึ้งจำนนต่อเหตุผลแต่มีข้อต่อรองว่าระหว่างเล่นคอนเสิร์ต ห้ามเธอรังควาญรุ้งระวีกับศิลปินในค่ายของเขาอีก ฟ้าใสยอมรับปาก

“แล้วเรื่องเจ้าทูนล่ะ” อิทธิซักต่อ

“รับรอง งานนี้ฉันทำให้ยายรุ้งกับพี่ทูนแตกหักกันได้แน่ๆ เชื่อฟ้าใสซีคะ” ฟ้าใสส่งยิ้มมั่นใจ

ooooooo

อ่านละครต้มยำลำซิ่ง ตอนที่ 7
เจ๊จี่หอย มะปราง และอินทรแยกย้ายกันแจกรูปแสงหล้าให้นักข่าวช่วยเผยแพร่

ฟ้าใสเดินนำจ๊ะจ๋าออกมาเห็นเข้า จึงเข้ามาดูแคลนกับเจ๊จี่หอยว่า ให้ไปตามหาที่ตะเข็บชายแดนหรือไม่ก็ย่านหญิงกลางคืนปลดระวาง จนเกิดมีปากเสียงกัน จ๊ะจ๋า

รีบช่วยฟ้าใสเล่นงานเจ๊จี่หอย มะปรางเดินกลับมาเห็นเข้าพอดี เธอจำจ๊ะจ๋าได้ เพราะเป็นเพื่อนสนิทที่เรียนมาด้วยกันตั้งแต่ชั้นประถมถึงมัธยมจึงร้องทัก แต่จ๊ะจ๋าปฏิเสธว่าไม่รู้จัก แล้วรีบเดินตามฟ้าใสออกไป

มะปรางเป็นงงบ่นกับเจ๊จี่หอยว่า ทำไมจ๊ะจ๋าถึงจำเธอไม่ได้ เจ๊ยุให้มะปรางเลิกคบกับจ๊ะจ๋าเพราะใครที่อยู่กับฟ้าใสต้องเลวทุกคน

มะปรางไม่อยากเชื่อ และอดสงสัยไม่ได้ว่า จ๊ะจ๋าทำแบบนี้ทำไม

ด้านอิทธิหลังจากเคลียร์กับฟ้าใสเรียบร้อยแล้ว ก็ตามรุ้งระวีกับทูนอินทร์มาในห้อง รุ้งระวีต่อว่าชายหนุ่มเรื่องไม่บอกเธอล่วงหน้าว่าต้องขึ้นคอนเสิร์ตพร้อมฟ้าใส อิทธิ

อ้างว่า เขาจะบอกอยู่เหมือนกัน แต่ยังไม่ได้จังหวะและอีกอย่างมันก็เป็นความต้องการของผู้จัดด้วย

“อย่าโกหกดีกว่า ผมไปสืบดูแล้ว ทางผู้จัดไม่ได้คิดเอง แต่ทางคุณกับเสี่ยดำรงเป็นคนเสนอให้ มีแผนอะไรรึเปล่า” ทูนอินทร์โพล่งออกมา

“นายคิดว่าอะไรล่ะ”

“คุณรู้อยู่ว่าฟ้าใสเป็นอดีตแฟนเก่าของผม ดึงฟ้าใสเข้ามาเพื่อป่วนทั้งผมทั้งรุ้งรึเปล่า”

“เฮ้ย…คนอย่างนายฉันไม่จำเป็นต้องป่วนให้ยุ่งยาก นายมันไอ้กระจอก ไม่อยู่ในสายตาฉันหรอกว่ะ”

“เหรอครับ งั้นไอ้กระจอกคนนี้มันก็ทำให้คุณพลาดมาแล้ว

นี่ไงครับในที่สุดผมก็เอารูปแม่รุ้งมาออกสื่อจนได้ คุณทำอะไรได้ไหมล่ะ” ทูนอินทร์ยิ้มเย้ย

อิทธิขบกรามแน่น เดินไปถีบโต๊ะดังโครม รูปแม่รุ้งที่อยู่ข้างบนตกแตกกระจายลงพื้น

รุ้งถอนใจเดินเข้าไปเก็บรูปแม่ขึ้นมา ทูนอินทร์เข้ามาช่วย หญิงสาวหันมาเปรย

“ฉันรู้แล้วละ นายอิทธิปลอมประวัติฉันแบบนี้ เพื่อบังคับไม่ให้ฉันตามหาแม่ ให้ฉันลืมแม่เสีย”

“ใช่ เขาต้องการครอบครองคุณไว้คนเดียว ไม่ต้องการให้คนอื่นมายุ่งเกี่ยวไง”

รุ้งระวีน้ำตาคลอหันไปมองเจ๊จี่หอยที่เดินบ่นเรื่องฟ้าใสมากับมะปรางและอินทร รุ้งระวีถามเจ๊ไปโดนอะไรมาอีก เจ๊อึกอักไม่อยากบอก แต่รุ้งระวีคาดคั้นให้พูดออกมา

“อย่าเสียอารมณ์เลยนะ มันว่าแม่รุ้งเป็นคุณโส เพราะคุณโสเท่านั้นถึงทิ้งลูก”

ooooooo

งานแถลงข่าวจบลง ผู้คนเริ่มทยอยกันกลับ แสงหล้ารอจนคนออกไปหมดแล้ว จึงออกมาจากที่ซ่อนและพบรูปตัวเองตกอยู่ที่พื้น นางพึมพำว่า แค่รู้ว่าลูกยังคิดถึงอยู่ก็ดีใจแล้ว ทันใดนั้นเอง คำรณก็ปรากฏตัวขึ้น เขาตรงเข้ากระชากไหล่ของแสงหล้าพร้อมชักมีดออกมาขู่ไม่ให้ส่งเสียง จากนั้นก็ลากแสงหล้าออกไปทางบันไดหนีไฟ

เวลาเดียวกันนั้น รุ้งระวีนั่งปรับทุกข์กับทูนอินทร์ถึงเรื่องแม่เพราะข้องใจว่า ทำไมแม่ถึงไม่ติดต่อเธออีกเลย หรือว่าแม่จะเป็นอย่างที่ฟ้าใสว่าจริงๆ

“รุ้ง พอเถอะ อย่าใส่ใจเรื่องที่ฟ้าใสพูดเลย” ทูนอินทร์ปลอบใจ

“แล้วทำไมละคะ ทำไมแม่ไม่ติดต่อฉันเลย ฉันหาเหตุผลไม่ได้” รุ้งระวีต้องการคำอธิบาย
ทูนอินทร์ได้แต่นั่งอึ้งพูดไม่ออก

ส่วนแสงหล้าที่ถูกเอ่ยถึง นางโดนคำรณเหวี่ยงร่างไปปะทะผนัง แล้วเอามีดขู่

“ทีข้าชวนมาหาลูก เอ็งดันทำเล่นตัว มาตอนนี้ดัน

มาหาลูกเสียเองไงวะ แล้วทำไมไม่แสดงตัวออกมาว่าเอ็งเป็นแม่มัน”

“ฉันทำไม่ได้ ฉันให้ลูกมันรู้ไม่ได้หรอกว่ามีแม่ที่ในอดีตเคยมีอาชีพน่ารังเกียจ”

“อ้อ เจียมตัวดีนี่ ก็ดีแล้วที่ลูกมันไม่รู้ว่าแม่มันเคยขายตัวมาก่อน”

“ก็เพราะเอ็งนั่นแหละที่บังคับข้าให้ต้องขายตัว ไอ้แมงดา”

คำรณตบหน้าแสงหล้าฉาดใหญ่ พลางบอกว่า นั่นเป็นการถอนทุนคืน

“กูขาดทุนเพราะมึงไปตั้งเท่าไหร่แล้ว ดีนะ ที่พอกูออกจากคุก ก็ตามเจอตัวมึงเข้าพอดี”

แสงหล้าร้องไห้โฮนึกอดีตอันขมขื่น เมื่อครั้งถูกคำรณตามตัวจนพบและบังคับให้ขายตัว เพราะโกรธแค้นที่นางส่งรุ้งระวีหนีไปอยู่เมืองนอก ทำให้นางต้องหันไปดื่มเหล้าเพื่อดับความทุกข์ในใจและติดมันในที่สุด

“แกทำลายชีวิตข้าจนพินาศป่นปี้ขนาดนี้ นี่ยังจะตามมาจองล้างจองผลาญข้ากับลูกข้าอีกเหรอ” แสงหล้าน้ำตานอง

“ช่วยไม่ได้ ลูกเอ็งมันกำลังจะเป็นบ่อเงินบ่อทองให้ข้า ตอนนี้ข้าเข้ามาทำงานในบริษัทเดียวกับมันแล้ว”

“ฉันไหว้ละ อย่าไปยุ่งกับรุ้งมันเลย จะให้ฉันทำอะไรก็บอกมา”

“ทำอย่างที่แกทำนี่แหละดีที่สุดแล้ว แกอย่ามาให้ลูกเห็นหน้าอีก หนีไปไกลๆถ้าแกไม่เชื่อ ข้าไม่รับประกันความปลอดภัยชีวิตนังรุ้ง เข้าใจไหม” คำรณเงื้อมีดขู่

แสงหล้าพยักหน้าจำนน คำรณแสยะยิ้มก่อนจะแยกไป ปล่อยให้แสงหล้าทรุดลงกับบันไดร้องไห้
ooooooo

งานคอนเสิร์ตมาถึง รุ้งระวีนั่งแต่งตัวอยู่หลังเวทีมีเจ๊จี่หอยกับมะปรางคอยดูแล ส่วนเจ๊จวงนั่งแต่งตัวให้จุ๊บแจงอยู่อีกมุม ทั้งสองแอบกระซิบกระซาบกันแล้วส่งยิ้มเย้ยมาทางรุ้งระวี

เจ๊จี่หอยหันไปเห็น แต่ยังไม่ทันเอ่ยอะไร เจ๊จวงกับจุ๊บแจงก็เดินเข้ามาถากถางรุ้งระวี เรื่องที่โดนฟ้าใสแฉกลางเวที แล้วนำรูปของแสงหล้าที่แอบถ่ายไว้มาเปิดให้ดู

“ไปเอารูปนี้มาจากไหน” รุ้งระวีลุกพรวด

“ไม่เห็นยากเลย ก็รูปที่วางไว้บนหัวนอนบ้านแกไง ฉันถ่ายมาแล้วเรียบร้อย” จุ๊บแจงหัวเราะร่วน
“ฉลาดนะ ตัดรูปตัวเองวัยเด็กออก เพื่อไม่ให้ใครรู้ว่าอยู่กับแม่จนเจ็ดแปดขวบ หลักฐานนี่แหละที่ฉันจะเอาไปประจานให้ทุกคนรู้ หรือไม่ก็เอาไปให้ยายฟ้าใสมันดู ดีไหมแจง” เจ๊จวงหันมาหาลูกคู่

“ลบรูปทิ้งซะ เธอไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้”

“มีซี พวกหลอกลวงแฟนเพลงน่ะ มันสมควรถูกเปิดโปง ไปแจงไปหายายฟ้าใสกันดีกว่า จากนังฟ้าใสเราจะไปหานักข่าวกัน” เจ๊จวงกับจุ๊บแจงจะเดินออกไป

รุ้งระวีสั่งให้เจ๊จี่หอยกับมะปรางเข้ารุมเจ๊จวงกับจุ๊บแจง เพื่อแย่งมือถือมาลบรูปทิ้ง ทั้งหมดเข้ากอดกันชุลมุน ก่อนกลิ้งล้มไปกับพื้น เจ๊จวงและจุ๊บแจงร้องกรี๊ดลั่น คำรณกับอินทรที่เดินผ่านมาได้ยินเสียงรีบเข้าไปดูหลังเวที เห็นห้าสาวกำลังตบตีกันพัลวัน

อินทรเข้าไปแยกเจ๊จี่หอยกับมะปรางออกจากจุ๊บแจง ส่วนคำรณเข้าไปช่วยเจ๊จวงที่โดนรุ้งระวีเล่นงาน เขากระชากร่างของรุ้งระวีให้ลุกขึ้นแล้วดันไปกระแทกผนัง

“ฤทธิ์เยอะนักนะแก” คำรณจ้องมองรุ้งอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ

รุ้งระวีถึงกับตะลึงถึงภาพของพ่อเลี้ยงใจร้ายผุดขึ้นมา

“นายเป็นใครกันแน่” รุ้งระวีร้องถาม

คำรณไม่ตอบแต่ส่งยิ้มชั่วร้าย

“ปล่อยฉันนะ” รุ้งระวีดิ้นรน

อิทธิเข้ามาถึงพอดี เขาสั่งให้นายคำรณปล่อยรุ้งระวี ทุกคนแยกย้ายจากกัน อิทธิเปิดฉากสอบสวน

รุ้งระวีบอกว่า ที่เธอต้องลงมือก็เพราะต้องการภาพแม่จากมือถือเจ๊จวง แต่เจ๊จวงไม่ยอมให้ อิทธิจึงสั่งให้

เจ๊จวงเอามือถือมาดู เมื่อเห็นภาพของรุ้งระวีกับแม่ก็ซักต่อว่าไปถ่ายมาได้ไง

“บอกไปซี ว่าแกแอบบุกไปที่บ้านรุ้ง ไปถ่ายมา” เจ๊จี่หอยตอบแทน

เจ๊จวงกับจุ๊บแจงหน้าเชิดไม่พูดอะไร

รุ้งระวีฟ้องว่า ทั้งสองขู่ว่าจะเอารูปไปให้ฟ้าใสอีกด้วย

“ถ้าเอาไปให้จริง ฉันถือว่าทรยศบริษัท ฉันจะไล่ออกทั้งคู่ แล้วมือถือนี่ไม่ต้องขอคืน ฉันจะเอาไปทำลายซะ” อิทธิออกจากห้องไป

“จำไว้นะนังฝรั่ง ศึกครั้งนี้มันใหญ่หลวงนัก” เจ๊จวงทิ้งท้ายแล้วเดินนำจุ๊บแจงกับคำรณออกไป
รุ้งระวีทรุดลงนั่งบ่นกับเจ๊จี่หอยว่า เธอจะไม่ไหวแล้ว เจ๊จี่หอยปลอบว่า ให้อดทน รุ้งระวีถอนใจถามหาทูนอินทร์กับอินทร

อ่านละครต้มยำลำซิ่ง ตอนที่ 6-7 วันที่ 14 ม.ค.55
บทประพันธ์ละครเรื่องต้มยำลำซิ่งและบทละครโทรทัศน์ทางช่อง 3 โดย SANCTURY
ละครต้มยำลำซิ่ง ควบคุมการผลิตโดย : อรุโณชา ภาณุพันธุ์
ละครต้มยำลำซิ่ง ผลิตโดย : ค่าย บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น
ละครต้มยำลำซิ่ง ออกอากาศทุกวันจันทร์ – อังคาร เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ

ขอขอบคุณแหล่งที่มา อ่านบทความทั้งหมดได้จาก http://rakongtv.blogspot.com/2012/01/6-7-14-55.html

อ่านละครต้มยำลำซิ่ง ตอนที่ 6
ขณะที่ทุกคนวุ่นวายอยู่บนบ้าน คำรณที่ซุ่มดูอยู่ริมบึงก็สบโอกาส ดำน้ำลงไปคว่ำเรือของรุ้งระวีที่อยู่เพียงลำพัง รุ้งระวีกรีดร้องพร้อมกับร่างจมดิ่งลงในสระ

ทีมงานบนฝั่งหันมาเห็นส่งเสียงร้องเอะอะ คำรณรีบดำน้ำหนี ทูนอินทร์ที่ยังอยู่หน้าบ้านรีบวิ่งไปที่ริมบึง เป็นจังหวะเดียวกับที่เมธและอินทรพาฟ้าใสออกมาจากบ้านพอดี

“ฮ่ะฮ่ะ เตือนแล้วไม่ฟัง บอกแล้วว่าต้องเกิดเหตุเรือล่มหนสอง” ฟ้าใสหัวเราะร่วน

“เรือล่ม” เมธและอินทรวิ่งไปดูเหตุการณ์

ทูนอินทร์วิ่งมาถึงริมบึง เขารีบถามหารุ้งระวี ทีมงานว่าจมหายลงไปในบึงแล้ว ชายหนุ่มรีบโดดตามลงไป และช่วยรุ้งระวีได้ทันเวลาพอดี เขาพารุ้งระวีที่หมดสติขึ้นมาเหนือน้ำ และช่วยปฐมพยาบาลจนเธอรู้สึกตัว

รุ้งระวีฟ้องว่า มีคนแกล้งพลิกเรือ เมธสั่งให้ทีมงานไปดูว่ามีใครแอบลงสระบ้าง แล้วหันมาบอกทูนอินทร์ให้พารุ้งระวีไปพักในบ้านก่อน

ทูนอินทร์อุ้มรุ้งระวีเดินตัวปลิวเข้าบ้านไป อินทรตั้งข้อสงสัยกับเมธว่า น่าจะเป็นพวกนักร้องในค่ายที่แกล้งรุ้งระวี เมธพยักหน้าเห็นด้วย พร้อมกับเสียงทีมงานตะโกนเรียกดังขึ้น

“พี่เมธครับ พี่ทร ทางนี้”

ทั้งสองเดินไปหาทีมงาน หนุ่มหนึ่งในทีมงานที่ชี้ให้ดูรอยเท้าและพื้นที่เปียกย่ำเป็นทางไปสุดกองใบไม้ใกล้สวนกล้วย เมธสั่งให้ทีมงานสำรวจให้ทั่วหวังได้ตัวการคนแกล้งรุ้งระวี

คำรณที่ซุ่มดูอยู่รีบใส่เสื้อผ้าและเดินเลี่ยงออกไปทางสวน เขาได้พบกับฟ้าใสที่มาดักรอ

“วิ่งหนีใครมาเหรอ ตัวเปียกเชียว ลงสระมาละซี” ฟ้าใสส่งยิ้มร้าย

“ผมไม่ได้ลง”

“จะให้เชื่อไหม” ฟ้าใสหยิบเศษแหนเขียวที่ไหล่คำรณออกมา

คำรณขยับจะอธิบายแต่โดนฟ้าใสตวาด “ไม่ต้องมาอ้าง ฉันได้ยินทั้งหมดที่แกพูดกับนังจวงเมื่อกี้ก่อนลงมือจัดการล่มเรือนังฝรั่ง”

“หวังว่าคุณคงไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกใคร ไม่งั้น…” คำรณหยิบมีดพกออกมาถูกับสันมือขู่

“จะเชือดฉันเหรอ” ฟ้าใสพุ่งเข้าจับมือคำรณ แล้วค่อยๆปลดมีดออกมาถือไว้เอง “มีดแค่นี้ อย่านึกว่าฉันกลัว แต่ฉันชอบนะที่นายขู่ฉันแบบนี้ รับรองฉันไม่บอกใครหรอก เพราะนายกับฉันน่าจะร่วมมือกันได้ งานหน้าฉันอาจจะเรียกใช้นายแทนนังจวงมันก็ได้นะ” ขาดคำ ฟ้าใสก็ปามีดไปปักต้นไม้เบื้องหลังคำรณ

คำรณสะดุ้งเฮือก ฟ้าใสยิ้มเยาะแล้วจากไป คำรณมองตามแล้วยิ้มนิดๆออกมาอย่างพอใจ

ooooooo

อิทธิเรียกเหล่าศิลปินมาสอบสวน เพื่อหาตัวการที่กลั่นแกล้งรุ้งระวี แต่ทุกคนปฏิเสธ อิทธิจึงพุ่งประเด็นไปที่คำรณ เพราะเป็นคนงานใหม่

คำรณอ้างว่า ตอนเกิดเหตุเขางีบอยู่ในสวน และบังเอิญเห็นฟ้าใสเดินอยู่ใกล้ๆบึงน้ำด้วย จุ๊บแจงได้ทีรีบโยนความผิด

“งั้นใช่แล้ว ต้องนังฟ้าต่ำแน่ๆที่มันจ้างคนมา เพราะมันบอกว่ามันมาก่อนเราตั้งนาน”

อาชา เจ๊จวง และขวัญส่งเสียงสนับสนุน อิทธิ เมธและอินทรมองหน้ากัน ครั้นเสียงรถแล่นมา อินทรจึงเอ่ยว่า รุ้งระวีน่าจะกลับมาจากโรงพยาบาลแล้ว

อิทธิรีบออกไปรับ ทูนอินทร์ประคองรุ้งระวีลงมาจากรถตามด้วยเจ๊จี่หอยและมะปราง ทูนอินทร์ถามอิทธิว่า ผู้ร้ายสารภาพหรือยัง

“งานนี้บางทีไม่ใช่พวกเรา แต่อาจจะเป็นคนของทางคุณ” อิทธิตอบพร้อมโยนความผิดไปให้ฟ้าใส

“ผมว่าไม่น่าใช่”

“ทำไมจะปกป้องอดีตเมียงั้นเหรอ”

“ผมมีเหตุผล แล้วไม่ใช่เรื่องความเป็นอดีตเมียด้วย”

“งั้นเหรอ แล้วที่คุณปล่อยให้ยายฟ้าใสเข้ามาในกองถ่ายของผม คุณมีเหตุผลไหม รู้อยู่ว่ายายฟ้าใสอยู่ค่ายเสี่ยดำรง คู่แข่งกับค่ายผม คุณยังให้เข้ามาเพ่นพ่านได้ อย่างนี้ความลับรั่วไหลหมด”

“ผมไม่ทราบเรื่องค่าย ใครเป็นคู่แข่งกับใคร แล้วถึงทราบ ผมก็ไม่สน”

“เอ๊ะ พูดอย่างนี้มัน…”

“เอาน่า ผมว่าค่อยๆพูดกันดีกว่า ใส่อารมณ์กันทั้งคู่ ไม่มีอะไรดีขึ้นหรอกครับ” เมธเข้ามาปราม

ทูนอินทร์เดินหนีเข้าไปในบ้าน อินทร เจ๊จี่หอย และมะปรางพารุ้งระวีตามเข้าไป

อิทธิมองตามแล้วหันมาเปรยกับเมธ “ฉันอาจจะจบจ๊อบกับนายเท่านี้นะเมธ บอกตามตรงฉันไม่ชอบหน้านายทูนอินทร์คนนี้ งานก็ดีหรอก แต่นิสัยไม่เข้าตาว่ะ”

“แล้วแต่คุณก็ละกัน” เมธยักไหล่แล้วเดินตามพวกทูนอินทร์เข้าบ้านไป

เมื่อมาถึงห้องโถง ทูนอินทร์ก็ได้ยินพวกจุ๊บแจงคุยกันว่า ฟ้าใสเป็นคนแกล้งรุ้งระวี เขารีบตอบโต้เพราะไม่คิดว่าฟ้าใสจะเกี่ยวข้องด้วย

พวกจุ๊บแจงถามรีบถามทันทีว่า ทำไม

“เพราะฟ้าใสเป็นคนเตือนผมเองเรื่องเรือล่ม เธอพูด

เป็นนัยๆว่ามันไม่ใช่อุบัติเหตุ และหนึ่งในพวกคุณนั่นแหละคือคนวางแผน”

เจ๊จวงหันไปสบตากับคำรณ สงสัยว่าฟ้าใสรู้ได้ยังไง ขณะที่ขวัญข้าวประชดว่า ทูนอินทร์เลือกที่จะเชื่ออดีตภรรยา

“เรื่องฟ้าใสเคยเป็นภรรยาผม ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้นะครับ กรุณาอย่าเอามายุ่ง ตอนนี้ที่ผมแน่ใจคือพวกคุณทั้งสี่ อ้อ คงรวมนายด้วยที่เป็นผู้ต้องสงสัย นายชื่ออะไร” ทูนอินทร์มองมาที่คำรณ

คำรณมองไปทางรุ้งระวีพลางแนะนำตัวว่าชื่อคำ เป็นคนขับรถของเจ๊จวง

“นายคำไม่เกี่ยว แล้วพวกเราก็ยังยืนยันว่า คนที่น่าสงสัยคือนังฟ้าต่ำเมียคุณ” เจ๊จวงรีบสรุป

อาชา จุ๊บแจง และขวัญข้าวรีบสนับสนุนเสียงลั่น

อ่านละครต้มยำลำซิ่ง ตอนที่ 6 วันที่ 9 ม.ค.55
บทประพันธ์ละครเรื่องต้มยำลำซิ่งและบทละครโทรทัศน์ทางช่อง 3 โดย SANCTURY
ละครต้มยำลำซิ่ง ควบคุมการผลิตโดย : อรุโณชา ภาณุพันธุ์
ละครต้มยำลำซิ่ง ผลิตโดย : ค่าย บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น
ละครต้มยำลำซิ่ง ออกอากาศทุกวันจันทร์ – อังคาร เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ

ขอขอบคุณแหล่งที่มา อ่านบทความทั้งหมดได้จาก http://rakongtv.blogspot.com/2012/01/6-9-55.html

อ่านละครต้มยำลำซิ่ง ตอนที่ 5
ขณะที่รุ้งระวียิ้มให้ทูนอินทร์ เจ๊จี่หอย มะปราง และอินทร ต่างก็ปลาบปลื้ม นาทีนั้นเองเมธรีบหันไปให้สัญญาณนักดนตรี

ooooooo

เสียงดนตรีดังกระหึ่ม ตามด้วยเสียงรุ้งระวีร้องนำในท่อนขึ้นแรก ทูนอินทร์ร้องตามคลอเบาๆอย่างไม่มั่นใจนัก หญิงสาวหันมาสบตาทูนอินทร์เพื่อให้กำลังใจ ทำให้ทูนอินทร์ข่มความกลัวแล้วร้องนำในท่อนต่อไปได้อย่างเต็มเสียง

เจ๊จี่หอย มะปราง อินทร และเมธมองหน้ากัน ต่างรู้สึกเหมือนปาฏิหาริย์ ขณะที่ฟ้าใสเหมือนเติมแรงริษยาเข้าไปเต็มหัวใจ

ทูนอินทร์เริ่มร้องเสียงดังกังวาน และชัดเจนขึ้น รุ้งระวีร้องคลอประสานไปด้วยกัน เธอจับมือทูนอินทร์เหมือนจะถ่ายทอดความรู้สึกดีๆให้ แล้วทั้งสองก็ประสานเสียงกันอย่างไพเราะจนจบเพลง
คนดูปรบมือเกรียวกราว ทูนอินทร์น้ำตารื้น มองรุ้งระวีอย่างขอบคุณ แล้วดึงเธอเข้ามากอด ทุกคนตะลึง ก่อนร้องเฮลั่น

ฟ้าใสทนดูไม่ได้ เขียนโน้ตใส่กระดาษ เรียกให้บริกรในร้านนำไปให้รุ้งระวีที่ยังยืนอยู่บนเวที

ถนอมที่ยืนดูอยู่กลัวจะมีเรื่อง จึงเข้ามาตามฟ้าใสให้กลับโรงแรม แต่กลับโดนไล่ให้ไปรอที่รถ แล้วเธอก็ลุกออกไปรอรุ้งระวีที่สวนหลังร้าน

สักพักรุ้งระวีก็เดินออกมา ฟ้าใสตรงเข้ามาต่อว่า เรื่องที่รุ้งระวีลอกเลียนแบบวิธีการของเธอ เพื่อให้ทูนอินทร์กล้าร้องเพลงต่อหน้าผู้คนได้

“ฉันช่วยให้เขาเกิดความมั่นใจ มันผิดตรงไหนเหรอ ไม่ยักรู้ว่าวิธีการของคุณนี่มันสงวนลิขสิทธิ์ด้วย” รุ้งระวีสวนกลับ

“ต้องสงวนซี้ เพราะฉันต้องใช้ความรักมหาศาลทำให้พี่ทูนมั่นใจในตัวเองขึ้นมา และความรักของเขามีไว้ให้ฉันคนเดียว ฟ้าใส ใจสะออน แกไม่มีสิทธิ์มาแย่ง”

“งั้นฉันไม่ต้องร้องเพลงของรักของหวงให้ขึ้นใจแล้วละค่ะ แต่ต้องร้องหมาหวงก้างมากกว่า”

“ว่าฉันเป็นหมาเหรอ อีฝรั่ง”

“ลองถามคุณทูนเขาดูก่อนนะคะ ว่าเขายังสงวนสิทธิ์ความรักในตัวคุณอยู่รึเปล่า เพราะเท่าที่รู้ที่เขาอยากสงวนไว้มีอยู่อย่างเดียว คือลิขสิทธิ์เพลงที่คุณขโมยไปจากเขาไง ขอตัวนะคะ ไม่อยากเสียเวลากับคนเมา” รุ้งระวีจะเดินหนี

“กรี๊ด” ฟ้าใสกรีดร้อง แล้ววิ่งเข้ากระชากผมรุ้งระวีจนหน้าหงาย “อีฝรั่งหน้าด้าน ข่าวลือเรื่องที่แกสร้างประวัติปลอมน่ะ มันกระฉ่อนไปทั้งวงการแล้ว อย่าหวังเลยว่าจะดังได้เท่าฉัน ฉันจะสกัดดาวรุ่งแกทุกทางเลยคอยดู”

“เสียแรงนะคะ ที่ฉันเคยชื่นชมเธอ ทั้งความงาม ทั้งนิสัย ทั้งๆที่ตัวจริง ไม่มีเลยสักอย่าง” รุ้งระวีสะบัดตัวหลุด

“อีชั่ว” ฟ้าใสปรี่เข้าตบรุ้งระวีเป็นพัลวัน

รุ้งระวีเสียหลักล้มไปกับพื้น ฟ้าใสตามมาซ้ำ รุ้งระวีกรีดร้อง

ทูนอินทร์ เมธ และอินทรตามมาพบพอดี ทูนอินทร์ รีบกันรุ้งระวีออก ขณะที่เมธช่วยอินทรจับตัวฟ้าใสไว้ แล้วไล่ให้เธอออกไปจากร้าน

“ไปครับ” อินทรจะพาฟ้าใสออกไป แต่เธอเกิดอาการพะอืดพะอม แล้วอาเจียนออกมา

ทูนอินทร์หันมามอง แล้วตัดใจจะพารุ้งระวีกลับเข้าไปในร้าน แต่นึกอะไรขึ้นได้ หันมาบอกกับเมธว่า ให้พาฟ้าใสไปรอที่ห้องทำงานก่อน เพราะมีเรื่องต้องเคลียร์

ทูนอินทร์พารุ้งระวีไปให้มะปรางกับเจ๊จี่หอยช่วยกันทำแผล โดยมีบักหนาน บักคูน และอินทรช่วยเป็นกำลังใจ ส่วนตัวเองไปจัดการเรื่องฟ้าใส

“ลมชัก อีฟ้าต่ำนี่มันอยากเป็นนางร้ายตัวแม่ถาวรเลยใช่ไหม ดูซิกับรุ้งเพิ่งจะรู้จักกันเมื่อกลางวันตกกลางคืน มันตบเสียกระเจิง มันเห็นใครดังกว่ามันไม่ได้ นังโรคจิต” เจ๊จี่โวยวาย แล้วยุให้รุ้งระวีฟ้องอิทธิเพื่อให้อิทธิจัดการกับเสี่ยดำรง แต่รุ้งระวีขอร้องให้เก็บเรื่องนี้เป็นความลับ

บักหนานยุให้เจ๊จี่หอยไปจัดการกับฟ้าใสแทน แต่เจ๊ว่า ความก้าวร้าวเธอทำไม่เป็น เพราะขนาดสบตาคนยังไม่กล้า

“ทำไมล่ะครับ” บักคูนข้องใจ

“ไม่ชอบมองตา ชอบมองแต่ตีน” เจ๊ตอบสั่นๆ เล่นเอาบักคูนกับบักหนานนั่งอึ้ง

ooooooo

ทูนอินทร์เข้ามาในห้องทำงาน เห็นฟ้าใสนั่งร้องไห้อยู่กับเมธ เมธได้โอกาสขอออกไปรอข้างนอก เพราะอึดอัดใจที่ต้องอยู่กับคนลวงโลก

“เธอต้องการอะไร” ทูนอินทร์ยิงคำถาม

“ไม่ต้องการอะไรทั้งนั้นละ แค่ทนไม่ได้ที่เห็นมันมาทำแสนดีกับพี่ พี่ทูน ฟ้าขอโทษที่หนีพี่ทูนไปทั้งๆที่เราจะแต่งงานกันแล้ว แต่ฟ้าไม่มีทางเลือก เสี่ยดำรงมันขู่จะทำร้าย ถ้าฟ้าไม่ไปเข้าสังกัดมัน ฟ้าต้องยอมตกเป็นของมัน” ฟ้าใสโผเข้ากอดทูนอินทร์หวังเล่นละครตบตา

“จะโกหกไปถึงไหน เธอโกหกจนทำให้ชีวิตฉันพินาศแบบนี้ ยังจะมาโกหกต่ออีกเหรอ เธอได้ทุกอย่างที่เธอต้องการแล้ว รวมทั้งเพลงที่เธอปล้นไปจากฉัน บอกมาเธอต้องการอะไรกันแน่” ทูนอินทร์ดันร่างฟ้าใสออกไป

“เสี่ยอยากทำมิวสิกเพลงใหม่ของฟ้า อยากได้คนทำฝีมือดีๆ ฟ้าเห็นว่ามีพี่คนเดียวที่จะทำได้ พี่รับทำให้ฟ้า

นะคะ แล้วเราเข้าไปคุยกับเสี่ยด้วยกัน”

“อ้อ เรื่องนี้เอง เสียใจนะฟ้า เราเดินกันคนละทางแล้ว อย่ามายุ่งกันอีก อีกอย่างฉันทำมิวสิกให้รุ้งแค่คนเดียว

เท่านั้น เซ็นสัญญากับบริษัทนายอิทธิแล้วด้วย เชิญเธอกลับได้” ทูนอินทร์เดินหนี

“เราไม่จบกันเท่านี้หรอกพี่ทูน” ฟ้าใสทั้งโกรธทั้งแค้น

ถนอมเข้ามาตามบอกว่า เสี่ยดำรงโทร.มา ฟ้าใสกำชับถนอมอย่าบอกเสี่ยว่าเธอมาที่นี่ แล้วเดินกลับไปขึ้นรถ ส่วนทูนอินทร์กับอินทรพาสามสาวไปที่ห้องพัก มะปรางเดินแยกไปที่มุมครัวเพื่อเตรียมไข่ลวกกับนมอุ่นๆ ให้รุ้งระวีทานก่อนนอน อินทรตามมาคุยด้วย เขาเปรยกับเธอว่า อยากจะมาเป็นแม่บ้านให้หนุ่มขี้เหงาบ้างไหม

“เคยนะ ปรางเคยเป็นแม่บ้านให้ผู้ชายขี้เหงาคนหนึ่ง วันหนึ่งเขาบอกไม่สบายให้ปรางไปเช็ดตัว เช็ดให้อยู่ เขาก็…โชว์ ลำเพลินของเขาให้ปรางดู เอ้อ เข้าใจนะคะลำเพลินนะ”

“อ้อครับ แล้วเกิดอะไรขึ้น”

“ปรางเลยใช้เครื่องช็อตไฟฟ้าจี้เข้าที่กลางลำเพลินเขาเลยเดินขาถ่างมาถึงทุกวันนี้เลยค่ะ” มะปรางเล่าถึงวีรกรรมแล้วแอบอมยิ้มเมื่อเห็นอินทรยืนอึ้ง เธอแกล้งถามต่อ “นมอุ่นได้ที่ีแล้ว คุณทรอยากได้ไข่ลวกสักสองใบไหมคะ”

“ไม่ครับ” อินทรสะดุ้งรีบกุมเป้าตัวเอง พลางบ่นพึมพำว่า ทำไมเธอถึงโหดขนาดนี้

มะปรางเดินอมยิ้มเอานมสดกับไข่ลวกไปให้รุ้งระวีในห้องนอน ส้มป่อยเข้ามาทำคะแนนช่วยบีบนวดให้รุ้งระวี แถมชวนคุยแบบไทยคำฝรั่งคำ เจ๊จี่หอยที่นั่งฟังอยู่ด้วยนึกหมั่นไส้ ไล่ให้ส้มป่อยไปนอน

“ก็ได้ค่ะ” ส้มป่อยจะเดินออก

เสียงขลุ่ยเพลงสะพานรุ้งดังแว่วมา เจ๊จี่หอยกับมะปรางทำเคลิ้ม ส้มป่อยคุยว่า นายทูนของเธอเป็นคนเป่า และสงสัยว่าวันนี้คงอารมณ์ดี

“ทำไมรู้ล่ะ” รุ้งระวีซัก

“ถ้าอารมณ์ดี เสียงขลุ่ยจะหวานสวีต แต่ถ้าเศร้านะคะ ร้องไห้ครายอิ้งกันทั้งบ้านเลย” ส้มป่อยอธิบายตามสไตล์

รุ้งระวีลุกไปหยิบเสื้อคลุมมาสวมทับแล้วเดินไปหาทูนอินทร์ มะปรางจะร้องห้าม แต่เจ๊จี่หอยว่า ให้ปล่อยไป แล้
วหันมาเล่นงา

นส้มป่อยที่ทำเนียนเข้าไปจัดการกับนมสดและไข่ลวกของรุ้งระวี

ooooooo

รุ้งระวีมาที่เพิงแสงจันทร์ เธอยืนมองทูนอินทร์นั่งเป่าขลุ่ย จนกระทั่งจบเพลงจึงปรบมือให้ชายหนุ่มพลางล้อว่า เขาคงอารมณ์ดีเพราะเพลงที่เป่าเพราะกว่าเมื่อกลางวันมาก

“หืม รู้ได้ไงว่าผมอารมณ์ดี”

“ส้มป่อยบอกค่ะ ถ้าหวานแบบนี้แสดงว่าอารมณ์ดี” รุ้งระวียิ้มให้แล้วมองไปที่ต้นแสงจันทร์ “สวยอย่างที่คุณบอกจริงๆ ต้นแสงจันทร์สว่างเรืองไปหมดเลย”

“ครับ ยิ่งพระจันทร์เต็มดวงอย่างคืนนี้ ทุกอย่างสว่างไสวไปหมด” ทูนอินทร์ขยับให้รุ้งระวีมานั่งข้างๆ แล้วขอโทษเธอเรื่องฟ้าใส

“ไม่เป็นไรค่ะ…ดูเหมือนเธอยังรักคุณอยู่”

“ไม่หรอกครับ คนอย่างฟ้าใสไม่มีหัวใจที่จะรักใคร นอกจากตัวเอง อย่าพูดถึงเขาเลยเสียเวลาเปล่า พูดถึงเรื่องดีๆ คืนนี้ดีกว่า”

“อะไรคะ”

“สิ่งดีๆ ที่คุณทำให้ผมน่ะซีครับ คุณเป็นแรงบันดาลใจให้ผมกล้าร้องเพลงต่อหน้าผู้คนได้อีกครั้ง คิดยังไงถึงให้ผมคิดว่าคุณคือยายแหม่มจ๋า”

“ถ้ายายเด็กแหม่มจ๋าโตขึ้นแล้วรู้ว่าทำร้ายคุณขนาดนี้ เธอต้องรู้สึกผิดแน่ๆ แล้วก็อยากขอโทษคุณอย่างที่ฉันทำแน่นอน แล้ว…คุณยกโทษให้แหม่มจ๋ารึเปล่าคะ”

“ยกโทษให้หมดแล้วครับ”

“ดีใจที่สุดเลย”

“ขอบคุณครับ ที่มอบสิ่งดีที่สุดให้ผมคืนนี้” ทูนอินทร์ดึงรุ้งมากอดไว้

เสียงขลุ่ยดังขึ้นอีกครั้ง รุ้งระวีซบไหล่ของทูนอินทร์ เธอรู้สึกอบอุ่นและมีความสุขท่ามกลางแสงเรืองของต้นแสงจันทร์และพระจันทร์เต็มดวงเหนือขุนเขา

วันรุ่งขึ้น อิทธิกับทีมงานตามมาถึง ลานหน้าเรือนถูกตกแต่งเป็นสถานที่ถ่ายมิวสิกให้รุ้งระวี อิทธิเดินคุยมากับเมธและทูนอินทร์ เขาเอ่ยชมความงามของสถานที่

“บรรยากาศเป็นใจอย่างนี้นี่เอง รุ้งถึงได้ติดใจ”

ทูนอินทร์ชะงักกึก รีบหยิบวิทยุมาสั่งทีมงานให้เริ่มถ่ายทำ แล้วเดินแยกไปดูที่หน้าจอมอนิเตอร์
ทีมงานให้สัญญาณเริ่มการถ่ายทำ รุ้งระวีกับหางเครื่องออกมาร้องและเต้นในเพลงผู้บ่าวข้าวจี่ได้อย่างพร้อมเพรียงและสวยงาม

ทูนอินทร์พอใจมาก เขาสั่งคัตแล้วให้ทีมงานย้ายกล้องและแสงไปรอถ่ายที่อีกมุมหนึ่ง เหล่าช่างเสื้อผ้าหน้าผมเข้ามารุมดูแลความงามให้รุ้งระวี

อิทธิเข้ามาบอกกับรุ้งระวีว่า ให้พวกจุ๊บแจงตามมาในตอนเย็น เพื่อถ่ายรูปทำปฏิทิน และจะให้ทั้งหมดแต่งไทยประยุกต์

รุ้งระวีรับคำสั้นๆ ไม่พูดอะไรต่อ แต่เจ๊จี่หอยรีบโวย เพราะกลัวแต่งตัวให้ทุกคนไม่ทัน

“ผมเตรียมทีมงานมาเสริมแล้ว ไหนๆที่นี่สวย แถมยังฟรีอีก ต้องถ่ายให้คุ้ม จริงไหม” อิทธิมองที่รุ้งระวีอย่างระแวง

ooooooo

คำรณขับรถพาเจ๊จวงกับจุ๊บแจงมาถึงจุดชมวิวก่อนเข้าไร่อินสรวง จุ๊บแจงสั่งให้จอดรถเพื่อถ่ายรูป สองสาวรีบลงจากรถไปเก็บภาพเป็นที่ระลึกและไม่ทันเห็นฟ้าใสที่กำลังจับตามองทั้งคู่อยู่อีกมุมหนึ่ง

“น้องแจง…ไหนๆก็มาไร่นายทูนแล้ว แจงก็น่าจะใช้ความ สาวความสวยของตัวเองสร้างความปั่นป่วนให้กองมิวสิกนังรุ้งมัน ด้วยการให้ท่านายทูนเสียเลย” เสียงเจ๊จวงแนะนำดังลั่นทุ่ง

ฟ้าใสชะงักกึกรีบเก็บข้อมูล

“อ้าว พี่จวงบอกว่าให้นายทูนจีบนังรุ้งไม่ใช่เหรอคะ คุณอิทจะได้กลับมาหาแจง”

“เรื่องนั้นมันชัวร์อยู่แล้ว แต่แจงก็แอบจีบนายทูนด้วยไง ถ้านายทูนมันเล่นด้วย นังรุ้งมันประสาทกินแน่ๆดีไหม”

“รักและนับถือพี่จวงมากในความเป็นนางมาร คิดได้ไงคะเรื่องเสี้ยมให้คนตีกันแบบนี้”

“ไม่ต้องคิดค่ะ อยู่ในสายเลือด ฮ่ะฮ่ะ” เจ๊จวงหัวเราะร่า แล้วชวนจุ๊บแจงเดินทางต่อ

“อีจุ๊บแจง แตงร่มใบ…เดี๋ยวได้รู้ ใครเป็นนางมารตัวจริง” ฟ้าใสยิ้มเหี้ยม เธอกลับไปขึ้นรถแล้วแกล้งขับโฉบมาทางหลุมน้ำที่อยู่ตรงหน้าเจ๊จวงกับจุ๊บแจงเพื่อให้น้ำกระเด็นใส่สองสาว

“กรี๊ด อีชาติไพร่ ใจทราม ขับรถภาษาอะไรของเอ็ง” เจ๊จวงด่าลั่น ขณะที่จุ๊บแจงร้องโวยวายเพราะชุดสวยเปื้อนหมดแล้ว เธอรีบเดินหนีไปขึ้นรถ

คำรณหยิบทิชชูมาส่งให้เจ๊จวง เจ๊ส่งยิ้มยั่วสั่งให้คำรณเช็ดให้เธอด้วย คำรณชะงักไปนิด แต่ยอมเช็ดให้ จุ๊บแจงหันมาเห็นก็ตะลึง ไม่คิดว่าเจ๊ของเธอใฝ่ต่ำ แต่เจ๊จวงกลับยิ้มภูมิใจ

เวลานั้น ทูนอินทร์ถ่ายมิวสิกในช่วงแรกเสร็จพอดี เขาสั่งให้ทีมงานพักได้ แล้วจะเข้ามาเก็บภาพรุ้งระวีไว้ทำเบื้องหลัง และจะเริ่มถ่ายอีกครั้งตอนบ่ายโมง

“เก่งมาก” อิทธิเข้าถึงตัวรุ้งระวี แล้วดึงเธอมากอดหน้าตาเฉย “รักที่สุดเลยนะ”

รุ้งระวียืนตะลึงหันมามองทูนอินทร์

อิทธิสะใจเรียกให้ทูนอินทร์เข้ามาถ่ายภาพเขากับรุ้งระวีเก็บไว้ด้วย

ทูนอินทร์พยายามระงับสติ เข้ามาถ่ายภาพไว้ อิทธิดึงรุ้งระวีมากอดแนบอกพลางคุยโวว่าอยากให้ทุกคนรู้ว่า เบื้องหลังเราเป็นคู่ขวัญกัน

รุ้งระวีส่งยิ้มเจื่อนมองมาที่ทูนอินทร์ เห็นเขาขบกรามแน่น ก่อนเรียกให้เมธเข้ามาช่วยถ่ายภาพต่อแล้วเดินแยกออกไป อีกอึดใจต่อมารุ้งระวีรีบตามไป

ทูนอินทร์กลับมาที่บ้านและไม่ทันเห็นรถของฟ้าใสแล่นเข้ามาจอดในมุมลับตา แล้วเธอก็แอบตามทูนอินทร์เข้าไปในบ้านด้วย แต่ยังไม่ทันได้เผยตัว รุ้งระวีก็ตามมาอธิบายเรื่องอิทธิ ฟ้าใสหาที่หลบ ทูนอินทร์บอกกับรุ้งระวีว่า ถ้าอิทธิล่วงเกินเธออีกเขาจะไม่อดทนแล้ว และขอให้รุ้งระวีรับปากว่าจะไม่ต่อสัญญากับอิทธิอีก

“ค่ะ ที่ฉันยังทำงานให้เขา ก็เพราะเขาสัญญาเรื่องตามหาแม่ให้เท่านั้นเอง”

“เรื่องแม่ ผมตามหาให้คุณได้แน่นอน ไม่ต้องไปพึ่งนายอิทธิเลย มันแตะต้องตัวคุณมากเท่าไหร่ ผมยิ่ง…หวงคุณมากเท่านั้น” ทูนอินทร์ดึงรุ้งระวีมากอด

“คุณจะดูแลฉันนะคะ”

“ครับ…ทุกวันนับแต่นี้ต่อไป”

“คุณรุ้งครับ พี่หอยเรียก” อินทรส่งเสียงเมื่อเข้ามาตาม แล้วชะงัก เมื่อเห็นรุ้งระวีอยู่ในอ้อมกอดของพี่ชาย

รุ้งระวีเขินรีบเดินหนี อินทรอมยิ้มหันมาล้อทูนอินทร์
“ยังไงพี่ ความสัมพันธ์พัฒนาไปถึงขั้นกอดกันแล้วเหรอ”

“คนรักกันแล้วนี่หว่า”

ฟ้าใสที่ซ่อนตัวอยู่เม้มปากแน่น อดทนรอจนอินทรเดินออกไป จึงเข้ามายั่วยวนทูนอินทร์ หวังใช้มารยาหลอกล่อให้เขาติดกับ แต่ทูนอินทร์ไม่หลงกล เขาผลักเธอออกไป

“ถนัดนักนะ ที่ทำตัวถูกๆแบบนี้ แต่เจ้าเสี่ยดำรงมันคงชอบละ เพราะถูกสมใจมัน สำหรับฉันน่ะมันใช้ไม่ได้ผลหรอกนะ เพราะเธอมันต่ำเกินไป ไปได้แล้ว”

ฟ้าใสโกรธจัด ตบหน้าทูนอินทร์ฉาดใหญ่ ก่อนอ้างว่า ที่มาในวันนี้ก็เพราะเรื่องใบหย่า

“ฟ้าเซ็นเรียบร้อยแล้ว เหลือแต่ชื่อของคุณ” ฟ้าใสหยิบเอกสารออกมา

“ดี…จะได้จบเรื่องกันเสียที” ทูนอินทร์จะคว้ามา แต่ฟ้าใสดึงเอกสารกลับ

“อ๊ะ อ๊ะ ไม่ใช่เซ็นตอนนี้ค่ะ ขอให้ฟ้าได้ดูการทำงานของคุณก่อน จนกว่าจะพอใจถึงจะให้เซ็น เอาน่า…ฟ้าจะอยู่เงียบๆในบ้านนี่แหละ จะไม่รบกวนคุณแม้แต่นิดเดียว” ฟ้าใสส่งยิ้มอย่างเป็นต่อ

ทูนอินทร์เหนื่อยใจเดินหนีออกไป

ด้านรุ้งระวีและทีมช่างแต่งหน้ากำลังเหนื่อยใจกับเจ๊จวงและกับจุ๊บแจงเพิ่งมาถึง เพราะสองสาวเรียกร้องจะเอาทุกอย่างให้เหมือนกับรุ้งระวี จนทุกคนพากันระอาต้องเดินหนี

ooooooo

ทูนอินทร์เรียกอินทรกับเมธมาปรึกษาเรื่องฟ้าใส ที่เอาใบหย่ามาล่อ แล้วขอดูการถ่ายทำมิวสิกก่อน เมธกับอินทรหนักใจ กลัวจะเกิดเรื่องเพราะตอนนี้ที่ไร่อินสรวงมีนางมารเต็มไปหมด

แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า นอกจาก จุ๊บแจง เจ๊จวง และฟ้าใสที่คอยเล่นงานรุ้งระวีแล้ว ยังมีคำรณอีกคนที่รอโอกาสจะขย้ำรุ้งระวีด้วยเช่นกัน และตอนนี้คำรณก็กำลังแอบมองรุ้งระวีที่เดินหนีออกมาทำใจที่สวนสวยหลังบ้าน

รุ้งรู้สึกเหมือนมีใครแอบมองอยู่จึงหันมาดู เธอเห็นร่างสูงใหญ่แอบอยู่ในพุ่มไม้จึงร้องเรียกให้ออกมา

คำรณก้าวออกมา รุ้งระวีเย็นวาบไปทั้งตัว เหมือนจะจำได้คลับคล้ายคลับคลา แต่ไม่แน่ใจ

“ผมหาห้องน้ำอยู่น่ะครับ ไม่ทราบไปทางไหน”

“ที่เรือนเล็ก…ด้านนู้น”

“ขอบคุณครับ”

คำรณยิ้มกับตัวเอง เพราะแน่ใจว่า ผู้หญิงตรงหน้าใช่รุ้งลูกสาวแสงหล้าแน่นอน เมื่อคำรณเดินจากไป รุ้งระวีมองตามแล้วรีบกลับเข้าเรือนเพื่อเตรียมตัวถ่ายมิวสิกต่อ

ไม่นานนัก รุ้งระวีก็ออกมานั่งอยู่ในเรือแจว ท่ามกลางดอกบัวงามกลางบึง มีทีมงานชายลอยคอช่วยประคองเรืออยู่ในน้ำ

รุ้งระวีนึกกลัวเพราะว่ายน้ำไม่เป็น จึงร้องบอกทูนอินทร์ ชายหนุ่มให้คำมั่นว่า จะดูแลเธออย่างดี รุ้งระวีจึงเชื่อใจ

จุ๊บแจงเดินมาได้ยินก็หันไปเม้าท์กับเจ๊จวง

“ดูมันออเซาะซีเจ๊จวง แหม…ว่ายน้ำไม่เป็น ของจริงน่ะ คงว่ายข้ามโขงไปมาวันละสองสามเที่ยว”
“ไปกลับ ไทยลาวใช่ไหม” เจ๊จวงหัวเราะคิก

“อ้าว ช่างเขาว่างแล้ว ทำไมไม่ไปแต่งตัว ไปเดี๋ยวนี้เลย เดี๋ยวเจ๊ขวัญกับนังอาชามันจะมาอีก แต่งไม่ทันพอดี” เจ๊จี่หอยเข้ามาตาม

จุ๊บแจงจำใจเดินไปกับเจ๊จี่หอย จึงเหลือเพียงเจ๊จวงนั่งบ่นพึมพำว่า อยากจะให้เรือของรุ้งระวีล่มเสียให้รู้แล้วรู้รอดไป คำรณเข้ามาได้ยินพอดีจึงรีบอาสา “อยากให้เป็นอย่างนั้นไหมละครับ ผมจัดการให้ได้นะ รับรองไม่มีใครสงสัยแน่”

เจ๊จวงตาวาวหันมามองหน้าคำรณที่ยิ้มให้อย่างเหี้ยมๆ

ขณะที่เจ๊จวงกำลังวางแผนร้ายอยู่กับคำรณ รุ้งระวีก็กระซิบบอกทูนอินทร์ว่า เธอรู้สึกว่าเหมือนเคยเห็นคนขับรถคนใหม่ของเจ๊จวงมาก่อน แต่นึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน

“รุ้งเพิ่งกลับมาเมืองไทยนะ จะรู้จักได้ยังไง วันนี้มีแต่คนร้ายๆทั้งนั้น รุ้งเลยระแวงไปหมด” ทูนอินทร์สรุป

รุ้งระวีพยักหน้า แล้วมองไปทางคำรณที่จ้องตรงมา เธอนึกกลัวจนต้องรีบหลบตา

เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว ทูนอินทร์ก็เดินหน้าถ่ายมิวสิกต่อทันที แต่แล้วเสียงอาชากับขวัญข้าวก็ดังแทรกเข้ามา

“โอ๊ย…ขับหลงไปตั้งไหนๆน่ะครับคุณอิทธิ ทำไมมันลึกลับนักนะอีไร่บ้าเนี่ย”

“คัต โทษนะครับ ถ้าจะคุยกันโน่น ออกไปคุยกันที่ทุ่งเลี้ยงควายโน่น ตรงนี้คนเขากำลังถ่ายทำ” ทูนอินทร์ปาของที่อยู่ใกล้ๆดังโครมใหญ่

อาชากับขวัญข้าวตกใจหน้าเหวอ

“เฮ้ย ย้ายมอนิเตอร์ไปอยู่ตรงโน้น หนวกหูโว้ย” ทูนอินทร์เดินกระทืบเท้าออกไป

“กำลังถ่ายอยู่ เข้ามาได้ไง” อิทธิเข้ามาดุ

อาชากับขวัญข้าวอ้างว่าไม่รู้ แล้วเจ๊จี่หอยก็มาลากตัวทั้งคู่ไปแต่งตัวเพื่อเตรียมถ่ายปฏิทินกลางสระ อิทธิส่ายหน้าระอาใจ เขามองไปทางรุ้งระวีที่อยู่กลางบึง เห็นเธอส่งยิ้มหวานให้ทูนอินทร์ก็ยิ่งเครียด

ooooooo

ฟ้าใสแอบลงมาเดินเล่นในสวน และบังเอิญได้ยินคำรณคุยกับเจ๊จวงว่า เขาจะแอบดำน้ำลงไปพลิกเรือของรุ้งระวีให้ล่ม จึงส่งยิ้มร้ายบอกกับตัวเอง

“อ้อ แกมีศัตรูเยอะอยู่เหมือนกันนะนังรุ้งระวี”

ฟ้าใสไม่รอช้ารีบไปซุ่มดูอยู่ที่ริมบึง เห็นทีมงานพาจุ๊บแจง อาชา และขวัญข้าวที่แต่งชุดไทยงดงามเดินออกมาสมทบกับรุ้งระวีที่ยืนรออยู่ เพื่อจะลงเรือไปถ่ายปฏิทินที่กลางบึงบัว
กลุ่มของจุ๊บแจงเห็นรุ้งระวีมีคนดูแลมากกว่า พวกตนก็ว่าแขวะ ทูนอินทร์ได้ยินจึงเข้ามาให้กำลังใจและขอให้รุ้งระวีอดทนไว้

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่อยากให้งานเสร็จ จะได้เลิกยุ่งกับคนพวกนี้เสียที” รุ้งระวีเหนื่อยใจ

“อ้าว ทุกคน ถ้าพร้อมแล้วก็ลงเรือเลยนะครับ” ทูนอินทร์สั่ง

ทีมงานลากเรือมาให้เหล่าศิลปินนั่งแล้วพาออกไปกลางบึง

อาชาทำกระตุ้งกระติ้งบอกหนุ่มๆที่ช่วยประคองเรือว่า ถ้าเขาตกน้ำลงไปให้ช่วยกอดเขาไว้แน่นๆ

“กอดแน่นๆนั่นแหละครับ ตายทั้งคู่” หนุ่มคนหนึ่งตวาดกลับมา

อ่านละครต้มยำลำซิ่ง ตอนที่ 5 วันที่ 7 ม.ค.55
บทประพันธ์ละครเรื่องต้มยำลำซิ่งและบทละครโทรทัศน์ทางช่อง 3 โดย SANCTURY
ละครต้มยำลำซิ่ง ควบคุมการผลิตโดย : อรุโณชา ภาณุพันธุ์
ละครต้มยำลำซิ่ง ผลิตโดย : ค่าย บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น
ละครต้มยำลำซิ่ง ออกอากาศทุกวันจันทร์ – อังคาร เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ

ขอขอบคุณแหล่งที่มา อ่านบทความทั้งหมดได้จาก http://rakongtv.blogspot.com/2012/01/5-7-55.html

อ่านละครต้มยำลำซิ่ง ตอนที่ 4
“ฉันไม่เข้าใจเลย ทำไมแม่ต้องส่งฉันไปอเมริกา ทั้งๆที่ก็หนีจากพ่อเลี้ยงมาได้แล้ว หรือแม่ไม่รักฉันแล้วก็ไม่รู้” รุ้งระวีน้ำตานองด้วยความน้อยใจ

“ไม่หรอกครับ เท่าที่ฟังดูแม่รักคุณมาก ท่านคงมีเหตุผลอะไรสักอย่าง”

“ฉันถึงอยากตามหาแม่ให้เจอ สัญญากับฉันแล้วนะ ว่าจะช่วยตามหาแม่ อย่าลืม”

“ไม่ลืมครับ จะช่วยสุดความสามารถ ผมจะเริ่มตั้งแต่วันแรกที่เราไปแสดงคอนเสิร์ตที่โคราชเลย”

“ไม่เสียแรงที่ฉันไว้ใจคุณ” รุ้งระวียิ้มได้

ทูนอินทร์ยิ้มกว้าง รู้สึกโลกทั้งโลกสว่างไสวขึ้นมาทันที

เวลาเดียวกันนั้น แสงหล้ากำลังยืนจ้องหน้าจอทีวีที่เสนอภาพข่าวคอนเสิร์ตครั้งแรกของรุ้งระวีอย่างตั้งใจ และไม่ทันสังเกตว่าที่ด้านหลังมีร่างของนายคำรณที่ทรุดโทรมจากสิบห้าปีที่แล้วมาก ยืนมองอยู่ และเมื่อแสงหล้าเดินออกไป คำรณก็แอบเดินตามไปห่างๆ จนกระทั่งเห็นว่าปลอดคนแล้ว คำรณจึงตรงเข้ากระชากร่างแสงหล้าแล้วลากไปที่ตึกร้าง

“อย่าร้องนะ ไม่งั้นตาย” คำรณเหวี่ยงแสงหล้าไปกระแทกกับกำแพงอิฐ แล้วตั้งคำถาม “นังนักร้องหน้าฝรั่งที่เอ็งดูในทีวีเมื่อกี้ คือนังรุ้งลูกเอ็งใช่ไหม”

“เอ็งจะทำไม ไม่ใช่ลูกข้า” แสงหล้ารีบบอก

“อย่ามาโกหกนะ นังรุ้งลูกเอ็งแน่ๆมันให้สัมภาษณ์ว่า มาตามหาแม่มัน คือเอ็งนั่นแหละ”

“ไม่ใช่ลูกข้า อย่ามายุ่งนะ”

“ที่ผ่านมาเรื่องนังรุ้ง เอ็งทำข้าแสบมาก ข้าทั้งติดคุก ทั้งโดนไอ้เสี่ยพัทยามันเล่นงานแทบตาย จำได้ไหม ตั้งแต่ที่เอ็งหนีไปอยู่กับนังแหม่มน่ะ”

แสงหล้านิ่งคิดถึงอดีต เมื่อครั้งพารุ้งระวีหนีไปอยู่กับแหม่มแครอล แต่คำรณก็ยังมาทำร้ายเธอเพื่อจะพารุ้งระวีไปขายให้ฝรั่งที่พัทยา เพราะรับเงินมาแล้ว แสงหล้ากลัวจะปกป้องลูกไม่ได้จึงต้องยอมให้แหม่มแครอลพารุ้งระวีไปอยู่อเมริกาด้วย

“ถ้านักร้องนั่นคือลูกข้า เอ็งจะทำไม” แสงหล้าพยายามตั้งสติ

“จะพาเอ็งไปหามันไง มันบอกว่าใครพาแม่มาหามันได้ มันจะให้รางวัลอย่างงาม”

“เอ็งต้องการเงินใช่ไหม”

“เออซีวะ แล้วข้าก็จะไม่มายุ่งกับเอ็งกับลูกเอ็งอีกไป เข้ากรุงเทพฯกะข้าเดี๋ยวนี้เลย”

“ก็ได้” แสงหล้ายอมรับปากแล้วอาศัยจังหวะนั้นคว้าก้อนอิฐแตกๆ ข้างกำแพง ฟาดลงบนหัวคำรณ

“โอ๊ย” คำรณทรุดลงไป แสงหล้ารีบวิ่งหนีออกไปซ่อนตัว

คำรณวิ่งเซซังตามออกมาพลางประกาศก้อง “อีแสง กูไม่ได้ตัวมึง ไม่เป็นไรโว้ย แต่ลูกสาวมึงไม่รอดมือกูแน่”

“อย่านะ อย่าทำอะไรลูกข้า อย่าทำอะไรรุ้ง” แสงหล้าพึมพำอยู่ในที่ซ่อน

ooooooo

ฝนหยุดแล้ว ทูนอินทร์พารุ้งระวีกลับมาที่บ้าน อินทรชวนสาวๆไปดูภาพถ่ายฝีมือทูนอินทร์ในห้องนั่งเล่น

ทูนอินทร์พารุ้งระวีมาที่โต๊ะวางรูป ส่วนมะปราง อินทร และเจ๊จี่หอยเดินไปนั่งดูรูปที่อีกมุม

“รูปถ่ายสวยๆทั้งนั้นเลย คุณนี่ เก่งรอบด้านทั้ง ถ่ายรูป ถ่ายมิวสิก ร้องเพลง เล่นดนตรี”

“ไม่เก่งอยู่อย่างเดียว เรื่องความรัก” ทูนอินทร์มองไปที่รูปฟ้าใสแล้วขรึมไป

รุ้งระวีหัวเราะมองตามทูนอินทร์ เธอเห็นรูปฟ้าใส ใจสะออน ในชุดนักร้องที่งดงามราวกับนางฟ้า ก็ตื่นเต้นเพราะ เป็นนักร้องขวัญใจ แต่เมื่อหันกลับมาเห็นทูนอินทร์ดูเศร้าๆก็เปลี่ยนเรื่อง
“อุ๊ย…น่ารักจัง คุณเหรอคะ” รุ้งระวีมองไปที่ภาพเด็กชายทูนอินทร์ในชุดนักร้องประกวดหลายๆรูป

“ครับ สมัยเด็กๆพ่อแม่จับร้องแข่งประกวดทั่วประเทศ ได้มาหลายรางวัลเหมือนกัน”

“เหมือนฉันเลย สมัยเด็กฉันก็นักล่ารางวัลเหมือนกันนะ เอ…สมัยเด็กคุณร้องเพลงต่อหน้าคนดูได้แล้วตอนนี้เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมร้องไม่ได้อีกเลย”

“เรื่องมันยาวครับ มันเกิดขึ้นจากยายเด็กแหม่มตัวแสบที่ร้องแข่งกับผมสมัยผมสิบขวบ ยายนี่แหละที่ทำให้ผมประสาทกลางเวที เดี๋ยวจะให้ดูรูป เอ…หายไปไหนแล้ว ทร หารูปเด็กแหม่มตัวแสบมาให้ที”

“ได้ครับ” อินทรเข้ามาช่วยหาเป็นจังหวะเดียวกับที่เจ๊จี่หอย และมะปรางหันไปเห็นรูปรุ้งในวัยเด็ก ใส่วิกผมทอง ยืนถือรางวัลยิ้มแฉ่งเข้าพอดี

“อ๊ะ เจอแล้ว นี่ล่ะครับ รูปยายแหม่มจ๋า เด็กนรกที่แกล้งผม” ทูนอินทร์เดินมาหยิบรูปออกไป

“แหม่มจ๋า” รุ้งระวี เจ๊จี่หอย และมะปรางร้องพร้อมกัน

“ยายเด็กคนนี้คือคนที่แกล้งคุณ” รุ้งระวีรีบถาม

“ใช่ครับ” ทูนอินทร์ยืนยัน

“มีอะไรเหรอครับ รู้จักเด็กคนนี้เหรอ” อินทรเริ่มสงสัยอะไรบางอย่าง แต่สามสาวปฏิเสธเสียงสั่น

รุ้งระวีรีบถามทูนอินทร์ว่า ตกลงเด็กหญิงแหม่มจ๋าไปสร้างวีรกรรมอะไรไว้ ทำไมทูนอินทร์ถึงไม่กล้าร้องเพลงต่อหน้าคนอื่นอีกเลย

“เออ ต้องเล่าสองต่อสองน่ะครับ ตรงนี้ประเจิดประเจ้อ” ทูนอินทร์เดินนำรุ้งระวีไปคุยที่เฉลียง
รุ้งระวีหันมาสบตากับเจ๊จี่หอย และมะปรางอย่างขอตัวช่วย ทำให้อินทรยิ่งสงสัย

ขณะที่รุ้งระวีคุยกับทูนอินทร์ที่เฉลียง หญิงสาวถึงกับกลืนนํ้าลายเอื๊อก เมื่อรูปเด็กหญิงแหม่มจ๋าสองสามรูปถูกนำมาวางตรงหน้า พร้อมกับคำบอกเล่าถึงวีรกรรมที่เธอแกล้งยัดตุ๊กแกปลอมลงในกางเกงของเด็กชาย

“ถ้าเจอกันอีกทีนะ ผมจะขอล้างแค้นให้สาสม”

“จะทำอะไรคะ เพราะตอนนี้เขาคงเป็นสาวสะพรั่งแล้ว”

“ผมจะเรียกค่าเสียหายไง ผมว่าไม่สะพรั่งหรอก ป่านนี้คงเป็นพะโล้ชามใหญ่แล้วล่ะ”

“แล้ว ถ้าเขาสวยล่ะ ยังอยากล้างแค้นไหม”

“ถ้าสวยก็ดูก่อน แต่ถ้าสวยแบบคุณรุ้ง ให้อภัยหมดเลย” ทูนอินทร์ยิ้มเอาใจ

รุ้งระวีหัวเราะกลบเกลื่อน

ด้านเจ๊จี่หอยกับมะปรางก็แอบย่องออกมาปรึกษากันว่า จะทำไงต่อดี ถ้าทูนอินทร์จะจับได้ว่า รุ้งระวีคือเด็กหญิงแหม่มจ๋า แต่อินทรเดินมาได้ยินพอดี เขาจึงช่วยสองสาวแก้ไขสถานการณ์

เวลาเดียวกันนั้น ทูนอินทร์หยิบรูปของเด็กหญิง

แหม่มจ๋าที่เขามีขึ้นมาเทียบกับหน้ารุ้งระวี แล้วร้องว่า ตนรู้ความจริงแล้ว รุ้งระวีหน้าเสีย เข้าใจทูนอินทร์จำได้แล้ว แต่ทูนอินทร์กลับเอ่ยว่า คงเป็นเพราะรุ้งระวีเหมือนเด็กหญิงแหม่มจ๋ามาก จึงทำให้เขาเห็นหน้าเธอทีไร เป็นต้องร้องเพลงเพี้ยนทุกที

“ตลกดีนะครับ เออ…เมื่อไหร่จะให้ผมเห็นรูปคุณกับแม่ล่ะครับ” ทูนอินทร์นึกได้

รุ้งระวีที่ยกนํ้าขึ้นดื่มแทบสำลัก ร้องถามทูนอินทร์ว่า จะดูตอนนี้เลยหรือ

“ครับ เห็นว่ารูปอยู่ในห้องนอนใช่ไหมครับ” ทูนอินทร์เดินนำรุ้งระวีไปที่ห้องพัก

รุ้งระวีหน้าเจื่อนจำต้องเข้าไปหยิบรูปมาส่งให้ทูนอินทร์

“ดูแล้ว ก็อย่าว่าอะไรฉันเลยนะคะ ฉันขอโทษนะ” รุ้งระวีไม่กล้ามองหน้าทูนอินทร์

“ขอโทษผมเรื่องอะไร คุณแม่คุณสวยมากครับ แต่เอ…ทำไมเหมือนรูปมันหายไปส่วนหนึ่ง”

“ไหนดูซีคะ” รุ้งระวีมองรูปในมือทูนอินทร์ เห็นว่าส่วนที่เป็นรูปแหม่มจ๋าถูกเฉือนออกไปแล้ว เหลือแต่รูปนาง แสงหล้าคนเดียว

“ผมขอก๊อบปี้รูปไว้นะครับ เห็นหน้าชัดอย่างนี้ผมว่าตามหาไม่ยาก” ทูนอินทร์ถือรูปออกไป

รุ้งระวียิ้มเจื่อนนึกสงสัยว่าใครเป็นคนเฉือนรูปทิ้ง เธอรีบออกไปหาสองพี่เลี้ยงที่รออยู่ในห้องนั่งเล่น จึงได้รู้ ความจริงว่าอินทรเป็นคนช่วยเธอไว้

“ขอบคุณค่ะคุณทร”

“ไม่นึกจริงๆนะว่าแหม่มจ๋าคือคุณรุ้ง มิน่าพี่ทูนมองหน้าคุณทีไรเห็นหน้าเด็กแหม่มจ๋าแวบเข้ามาทุกที ถึงได้ติดใจคุณรุ้ง จนต้องตามไปหาอยู่เนื่องๆ”

รุ้งระวีส่งค้อนให้ซักต่อว่า จะบอกความจริงกับทูนอินทร์หรือเปล่า อินทรว่า แล้วแต่รุ้งระวี

“ฉันคงต้องบอกเขาสักวัน แต่คงไม่ใช่วันนี้ เพราะฉันกับคุณทูนเพิ่งรู้จักกันนะคะ ฉันไม่อยากทำลายความรู้สึกดีๆที่เรามีต่อกัน แต่รับรองค่ะ ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อขอโทษเขา และให้เขาให้อภัยฉันให้ได้”

“เข้าใจครับ งั้นผมจะรูดซิปปากเงียบเลย”

“ว่าแต่รูปนี้ ฉันถูกพรากจากแม่อีกแล้ว”

“เดี๋ยวเราจะติดให้ใหม่ค่ะพี่รุ้ง แล้วเก็บภาพจริงไว้ ส่วนรูปในกรอบนั่นจะถ่ายใหม่ เหลือรูปแม่พี่รุ้งคนเดียวเพื่อความเซฟของพี่รุ้งด้วย” มะปรางรีบรับปาก แล้วหันไปมองทูนอินทร์ที่เข้ามาชวนสามสาวไปเที่ยวตลาดนัดพื้นเมือง แล้วจะแวะทานอาหารด้วยเลย

ooooooo

เข้ามาในเมืองแล้ว อินทรรับอาสาพามะปรางกับเจ๊จี่หอยไปช็อปปิ้งในตลาดพื้นเมือง ส่วนทูนอินทร์พารุ้งระวีไปนั่งรอในร้านไผ่อาหารพื้นเมือง และบังเอิญว่าวันนี้ฟ้าใสมาเป็นนักร้องรับเชิญที่ร้านพอดี รุ้งระวีตื่นเต้นจะเข้าไปขอลายเซ็น แต่ฟ้าใสกลับส่งยิ้มหยันก่อนเอ่ย

“รอให้ร้องเพลงก่อนนะคะน้องรุ้ง”

“อุ๊ย…รู้จักรุ้งด้วย”

“รู้ซี รุ้งระวีกำลังดังนี่ เก่งนะพี่ทูน ควงนักร้องหน้าใหม่มาเชียว เฮียอิทธิเขาไม่ว่าหรอกหรือ” ฟ้าใสส่งยิ้มเย้ยมาที่ทูนอินทร์ แล้วเดินแยกขึ้นไปร้องเพลงบนเวที

“พี่เขาหมายความว่ายังไงคะ”

“ไม่ทราบเหมือนกัน รุ้งอิ่มรึยัง ถ้าอิ่มแล้วเราย้ายร้านเถอะ” ทูนอินทร์ชวน

“เดี๋ยวนะคะ ขอฟังพี่ฟ้าร้องเพลงก่อน” รุ้งระวีต่อรองแล้วหันไปมองบนเวที เพราะได้ยินฟ้าใสทักทายแขกในร้าน

“น้องไผ่นี่น่าตีจัง ฟ้าแอบมาทานข้าวก็ยังเรียกให้ขึ้นมาร้องจนได้ แต่ไม่เป็นไรค่ะ วันนี้เกิดอยากร้องขึ้นมาจริงๆ เพราะมีอดีตคนรู้ใจของฟ้ามาฟังด้วย เพลงอะไรดีเอ่ย” ฟ้าใสส่งยิ้มยั่ว

“ของรัก ของหวง” แขกในร้านตะโกน

“ได้ค่ะ ใครที่ชอบแย่งคนรักของคนอื่นฟังให้ดีๆนะ จะได้ไม่แย่งของของชาวบ้านเขา” ฟ้าใสปรายตามาที่รุ้งระวี

รุ้งระวีอึ้งไป เธอหันมาสบตากับทูนอินทร์ เพราะไม่แน่ใจว่า โดนด่ากระทบรึเปล่า

ฟ้าใสครวญเพลงของรักของหวงอยู่บนเวที รุ้งระวีพยายามไม่คิดมาก ทำใจให้สนุกไปกับเพลง แต่ทูนอินทร์ไม่สนุกด้วย ทำให้ฟ้าใสยิ่งได้ใจ เธอเดินลงมาจากเวที แล้วเข้า คลอเคลียทูนอินทร์ แต่ทูนอินทร์นั่งนิ่งไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

ส่วนที่กรุงเทพฯ จุ๊บแจงกำลังโวยวายใส่อิทธิเรื่องรุ้งระวีได้ไปค้างที่ไร่อินสรวง แต่เธอไม่ได้ไปตามคำแนะนำของเจ๊จวง อิทธิอ้างว่า เป็นเพราะทูนอินทร์เชิญรุ้งระวี แต่ไม่เชิญคนอื่น จุ๊บแจงไม่พอใจจะโวยวายต่อ แต่เจ๊จวงรีบดึงตัวออกไป เพราะคิดแผนการบางอย่างได้

ครั้นออกไปพ้นห้องแล้ว เจ๊จวงก็แอบมองเข้ามาในห้อง เธอเห็นอิทธิกดมือถือหารุ้งระวี และได้ยินรุ้งระวีบอกว่า ออกมาทานข้าวกับทูนอินทร์ที่ในเมือง

อิทธิสีหน้าไม่ดีนัก นึกระแวงทูนอินทร์ขึ้นมา เจ๊จวง ส่งยิ้มร้ายหันมาบอกจุ๊บแจงว่า ถ้าทูนอินทร์จีบรุ้งระวีก็ดี เพราะจะได้ช่วยแยกรุ้งระวีไปจากอิทธิ แต่จุ๊บแจงยังไม่เข้าใจ ว่าดีอย่างไรเพราะตามเกมไม่ทัน

เจ๊จวงส่ายหน้าระอาใจ เธอหันไปเรียกคมกับเดชที่เดินผ่านมา เอ่ยถามว่าหาคนขับรถให้ได้หรือยัง

“พามาด้วยแล้ว คนของเฮียปอ พี่มากับผมเลย” เดชพาเจ๊จวงกับจุ๊บแจงออกไปหน้าบริษัท

“อ้าว นายคำ นี่เจ๊จวงกับน้องจุ๊บแจง แตงร่มใบ ที่จะจ้างนายขับรถ” เดชแนะนำ

คำรณที่แต่งตัวเรียบร้อยสะอาดสะอ้านลุกขึ้นไหว้สองสาว

เจ๊จวงมองอย่างพึงใจรีบเอ่ยถามชื่ออีกครั้ง

“เรียกผม คำ ก็แล้วกันครับนายหญิง” คำรณยิ้ม

เจ๊จวงมองอย่างปลื้มโดยเฉพาะคำว่า นายหญิง

ooooooo

หลังร้องเพลงจบ ฟ้าใสก็ลงมาร่วมโต๊ะกับทูนอินทร์และรุ้งระวี รุ้งระวีคุยว่า เพลงของฟ้าใสฮิตมากที่แอลเอ โดยเฉพาะเพลงของรักของหวง

“เหรอ พี่ว่าเพลงพี่ฮิตทุกที่แหละ ไม่ว่าจะไปเปิดที่ไหนในโลก พี่ทูนไม่พูดอะไรบ้างเลยคะ ไม่ยินดีกับฟ้าบ้างเหรอคะ ที่เพลงของรักของหวงฮิตระเบิด”

“ก็…ยินดีด้วย ว่าแต่ของรักของหวงของฟ้าคือใครล่ะ เสี่ยดำรงเหรอ”

“พี่ทูนเนี่ย ชอบแขวะฟ้าเรื่อยเลย ตัวเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าของรักของฟ้าคือใคร อ้อ…คงลืมหมดแล้วมั้ง มีของใหม่แล้วนี่ เก่งจังนะ ไม่เท่าไหร่ควงน้องรุ้งออกงานกันเสียแล้ว เป็นแฟนกันรึเปล่าเนี่ย” ฟ้าใสมองมาที่รุ้งระวี

“เปล่านะคะ”

“ฮ่ะฮ่ะ น้องรุ้งรีบออกตัวเชียว พี่เตือนนะ ตอนที่พี่เริ่มดังใหม่ๆ พี่ทูนเขาก็ควงพี่แบบนี้แหละ แต่ไม่นานเขาก็เบื่อ”

“รุ้ง กลับเถอะ” ทูนอินทร์ดึงมือรุ้งระวีออกจากร้านทันที

ฟ้าใสยิ้มเยาะแล้วลุกตามออกมา

ทูนอินทร์พารุ้งออกมาหน้าร้านเจอเข้ากับอินทร เจ๊จี่หอยและมะปรางที่หอบถุงช็อปปิ้งกลับมาพอดี ทูนอินทร์สั่งให้อินทรเข้าไปจ่ายเงินในร้านให้ด้วย

อินทรรับคำ จะเดินเข้าร้านแต่ต้องชะงัก เมื่อเห็นฟ้าใสเดินออกมา เขาจึงเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด
มะปรางเห็นฟ้าใสก็ดีใจ จะเข้าไปขอลายเซ็น แต่เจ๊จี่หอยดึงไว้ ฟ้าใสเดินเข้ามาหากลุ่มของทูนอินทร์ พลางเอ่ยถามรุ้งระวีเรื่องขอลายเซ็น

รุ้งระวียื่นสมุดโน้ตเล่มเล็กให้พร้อมปากกา ฟ้าใสรับมาแต่ตาชำเลืองไปทางทูนอินทร์ เธอเขียนอะไรบางอย่างลงในสมุด จากนั้นเธอก็ส่งสมุดคืนให้รุ้งระวี แล้วเดินไปขึ้นรถของเสี่ยดำรงที่ส่งคนรับ

“พี่ดูเร็ว พี่ฟ้าเขียนว่ายังไง” มะปรางเร่ง

รุ้งระวีเปิดสมุดอ่านข้อความให้ทุกคนฟัง “ฟังเพลงของรักของหวงให้ขึ้นใจนะ ชีวิตจะดีขึ้น จากเจ้าของตัวจริง”

“หมายความว่ายังไงพี่ ไม่เซ็นชื่อว่าฟ้าใสด้วย” มะปรางแปลกใจ

“อีฟ้าต่ำ นี่มันร้ายทั้งบนเวทีนอกเวที” เจ๊จี่หอยเริ่มของขึ้น

“มีอะไรกันเหรอพี่” รุ้งระวียังงง

“ไม่อยากจะด่า นังฟ้าต่ำนี่แหละนางมารเรยาของแท้ ที่มันไปอยู่กับเสี่ยดำรงน่ะ เห็นว่าไปเป็นเมียน้อยเขานะ จนเมียหลวงเขาทนไม่ได้ต้องหย่ากัน เห็นว่าก่อนจะมาได้เสี่ยดำรง นั่งนี่มันผ่านมาเป็นกองทัพแล้วนะ มันหลอกนักเพลงกระจอกๆคนหนึ่ง ไปขโมยเพลงเขามาร้องจนดังลั่นขึ้นมา ดีนะที่นักแต่งเพลงคนนั้นเขาทั้งจน ทั้งกระจอก เขาเลยไม่มีแรงไปสู้เรื่องลิขสิทธิ์กับมัน” เจ๊จี่หอยใส่ไฟแลบ

ทูนอินทร์เจ็บเกินจะบรรยาย บอกกับน้องชายว่าขอไปรอที่รถ เจ๊จี่หอยขยับจะเมาท์ต่อ อินทรรีบเบรกบอกว่า นักแต่งเพลงกระจอกที่เจ๊พูดถึงคือพี่ชายของเขาเอง

“หา…อยากตาย” เจ๊จี่หอยทำท่าจะเป็นลม

อินทรและมะปรางต้องช่วยรับไว้ รุ้งระวีมองไปที่ทูนอินทร์อย่างเป็นห่วง

ครั้นกลับมาถึงบ้าน สามสาวก็เข้ามาซักอินทร เรื่องฟ้าใสกับทูนอินทร์ เจ๊จี่หอยเปิดประเด็นว่าทำไมทูนอินทร์ถึงไม่ฟ้องฟ้าใส อินทรว่า พี่ชายเขาเจ็บมาก จึงอยากจะลืมเรื่องของฟ้าใสให้หมด
“แสดงว่าพี่ทูนรักเธอมากใช่ไหมคะ” มะปรางซัก

“ก็…จดทะเบียนแต่งงานกันแล้วละครับ” อินทรถอนใจ

“ลมชัก” เจ๊จี่หอยร้อง

รุ้งระวีได้แต่ถอนใจ เสียงขลุ่ยเพลงสะพานรุ้งแว่วมา รุ้งระวีมองหาคนเป่า อินทรว่า คงอยู่ที่เพิง รุ้งระวีตัดสินใจเดินไปหาทูนอินทร์

“เรื่องพี่ทูนเศร้าจังค่ะ” มะปรางบ่น

“เฮ้อ…พี่ก็ปากไม่ดี ไม่น่าพูดออกไปเลย”

“ทำไมพี่ถึงรู้ว่ายายฟ้าใสเธอร้ายล่ะครับ”

“เคยประชันคอนเสิร์ตกันค่ะ มันแกล้งยายแจงกับเจ๊ขวัญข้าวบนเวที ร้องแทบไม่ออกไปเลย นี่แหละร้ายตัวแม่เรยาตัวจริงค่ะ คอนเฟิร์ม” เจ๊จี่หอยบรรยาย

รุ้งระวี เดินไปหาทูนอินทร์ที่เพิงแสงจันทร์ ทูนอินทร์ขอโทษรุ้งระวีแทนฟ้าใสที่แสดงกิริยาไม่ดีใส่
“ไม่รู้สึกอะไรหรอกค่ะ เจอนักร้องร่วมค่ายแบบนี้จนชินแล้ว แต่ท่าทางเธอยังหวงคุณอยู่”

“ไม่หรอกครับ แค่อิจฉาที่เห็นผมอยู่กับรุ้งละมั้ง เพราะรุ้งกำลังดัง ฟ้าใสไม่ชอบให้ใครมาดังเกินหน้าเขา อีกอย่างเขาคงคิดว่าเราเป็น เอ้อ แฟนกัน” ทูนอินทร์หลบตา

“ก็เลยอิจฉาเป็นสองเท่า” รุ้งระวีเขิน เธอเอ่ยถาม

ชายหนุ่มต่อ “แล้วถ้าฟ้าใสยังรู้สึกเป็นเจ้าข้าวเจ้าของคุณขนาดนี้ คุณล่ะยังอาลัยเธออยู่รึเปล่า”
“ผมตัดเธอไปนานแล้ว ถ้าจะอาลัยก็แค่อย่างเดียวคือเสียงร้องของเธอ…” ทูนอินทร์มองไปไกลยังทุ่งและเขาเบื้องหน้า นึกถึงวันแรกที่ได้ยินเสียงฟ้าใสร้องเพลง

ในวันนั้นพี่เมธพาฟ้าใสมาที่ร้านต้มแซบเพื่อฝึกร้องเพลง เพราะตั้งใจจะปั้นให้เป็นนักร้องคนใหม่ในร้าน ทูนอินทร์หลงเสียงเธอเข้าอย่างจัง ถึงขนาดรับปากว่า ถ้าจะเปิดบริษัทเพลงจะให้ฟ้าใสมาเป็นนักร้องในสังกัด เพราะหาคนเสียงแบบนี้มานานแล้ว

ฟ้าใสไม่ยอมให้โอกาสดีๆหลุดลอยไป เธอเริ่มสานสัมพันธ์กับทูนอินทร์ ความรักก่อตัวขึ้นในเวลาอันรวดเร็ว แล้ววันหนึ่งฟ้าใสก็ทำให้ทูนอินทร์ขึ้นไปร้องเพลงบนเวทีกับเธอได้สำเร็จ ทูนอินทร์จึงยิ่งมั่นใจว่าเขารักฟ้าใส จึงตัดสินใจขอเธอแต่งงาน

แน่นอนว่า ฟ้าใสไม่ปฏิเสธ เธอถามเขาเรื่องเปิดบริษัทเพลง ทูนอินทร์ว่า ให้รอไปอีกหน่อย เพราะยังไม่พร้อม ฟ้าใสไม่ว่าอะไร เธอขอตัวออกไปข้างนอก แล้วแอบโทร.หาเสี่ยดำรงด้วยน้ำเสียงยั่วยวน

“เสี่ยขา ฟ้าค่ะ ตกลงฟ้าตัดสินใจแล้ว ฟ้าจะไปอยู่กับเสี่ย แต่เสี่ยก็ต้องทำตามสัญญานะคะว่าเสี่ยจะปั้นฟ้าให้ดังให้ได้ งานนี้ฟ้ามีของขวัญไปให้เสี่ยด้วย มันคือเพลงของนายทูนน่ะซีคะ เพราะๆทั้งนั้นรับรองเราเอาไปดัดแปลงนิดหน่อย ต้องดังระเบิดทุกเพลง แล้วนายทูนก็ไม่มีสิทธิ์ฟ้องร้องเราด้วย เพราะทุกเพลงไม่ได้จดลิขสิทธิ์”

ฟ้าใสแอบเข้าไปถ่ายเนื้อเพลงของทูนอินทร์ในห้องทำงานพลางยิ้มหยัน

ooooooo

นึกถึงภาพเก่าวันก่อน ทูนอินทร์ก็เศร้าใจ

“ผมไม่นึกเลยว่า ที่ฟ้าทำดีกับผมก็เพื่อต้องการให้ผมสร้างความโด่งดังให้ตัวเธอ ตอนนั้นผมไม่รู้เลยว่า เธอติดต่อกับเสี่ยดำรงลับๆ จนเสี่ยสัญญาว่าจะปั้นเธอเป็นนักร้องในสังกัด” ทูนอินทร์พูดแล้วหยุดไปด้วยความสะเทือนใจ

“เกิดอะไรขึ้นคะ”

“เธอหนีจากผมไป ก่อนวันแต่งงานแค่สองสามวัน”

“แล้วที่พี่หอยบอกว่าเธอขโมยเพลงของคุณไปด้วย จริงเหรอ”

“ครับ ผมมันก็โง่ที่ไม่ได้จดลิขสิทธิ์ไว้ เพลงดังๆของเธอดัดแปลงจากเพลงผมไปทั้งนั้น อย่างเพลงจันทร์เจ้าเอ๋ย นั่นก็คือเพลงแสงจันทร์ที่ผมแต่งที่ใต้ต้นแสงจันทร์นี่ละครับ” ทูนอินทร์น้ำตารื้น

“ทำไมไม่ฟ้อง”

“ผมไม่ได้เสียดายเพลงของผมหรอก ผมเสียดายความรักที่ผมมีให้เธอต่างหาก ทุ่มเทให้เธอทุกอย่าง เพื่อที่จะรู้ว่าผมไม่มีค่าอะไรเลยในสายตาของเธอ ผมมันไร้ค่า” ทูนอินทร์เช็ดน้ำตาที่ไหลออกมา เขาหันหลังให้รุ้งระวี แต่เธอกลับเดินเข้ามาแล้วจับมือเขาไว้

“อย่ามองตัวเองด้อยค่าอย่างนั้นซีคะ คุณมีค่าเสมอ แล้วก็อย่ายอมให้เธอมาทำลายความเชื่อมั่นในตัวคุณด้วย”

“มันไม่ง่ายหรอกครับ เพราะหลังจากที่ฟ้าทิ้งผมไป ผมก็กลับเป็นไอ้บ้าคนเดิม ที่ไม่กล้าร้องเพลงให้ใครฟังอีก อย่างที่คุณเห็นนั่นแหละ เพราะร้องทีไรมันก็เจ็บ เจ็บเหลือเกิน”

รุ้งระวีดึงทูนอินทร์เข้ามากอด “ฉันเข้าใจค่ะ ไม่เป็นไรนะ มันคืออดีต ให้มันผ่านไปเถอะค่ะ”

ooooooo

อ่านละครต้มยำลำซิ่ง ตอนที่ 5
ค่ำคืนนั้นเอง ทูนอินทร์ชวนรุ้งระวีกับสองพี่เลี้ยงมาเที่ยวร้านต้มแซบ เจ๊จี่หอยรีบดึงมะปรางไปให้หน้าเวที เพื่อให้กำลังใจอินทร บักหนาน และบักคูน ที่บรรเลงดนตรีอยู่

ทูนอินทร์พารุ้งระวีไปนั่งที่โต๊ะมุมแล้วแอบสบตากันอย่างเขินๆ

ส่วน ที่หน้าร้าน รถเบนซ์ของเสี่ยดำรงแล่นเข้ามาจอด ฟ้าใสก้าวลงมาจากรถโซเซเพราะความมึนเมาจะเข้าร้าน ถนอมคนขับรถลงมาห้าม ขอร้องให้กลับโรงแรม แต่ฟ้าใสไม่ยอม เธอว่า มีเรื่องต้องเคลียร์ ทำให้ถนอมจนใจ ต้องเข้ามาช่วยประคอง

ฟ้าใสตวาดให้ปล่อย แล้วหยิบแว่นสีชามาใส่พรางใบหน้า ก่อนเดินเข้าไปในร้านด้วยมาดนางพญา ครั้นเข้ามาถึงด้านใน เมื่อเห็นทูนอินทร์นั่งสวีตอยู่กับรุ้งระวีก็อารมณ์ขึ้น จังหวะนั้นเอง เมธประกาศเชิญรุ้งระวีขึ้นไปร้องเพลงแขกในร้านร้องเฮ ปรบมือต้อนรับ

เจ๊จี่หอยกับมะปรางวิ่งมาพาตัวรุ้งระวีไปขึ้นเวที และช่วยเต้นเป็นหางเครื่องให้

ทุก คนสนุกสนานกับเพลงฝากจิ้มแจ่วไปแอลเอ ทูนอินทร์มองเธออย่างชื่นชม แต่ฟ้าใสเห็นก็ยิ่งริษยา ส่วนส้มป่อยที่ช่วยงานอยู่ในครัว ได้ยินเสียงเพลงของรุ้งระวีก็ถึงกับหนีงานออกมาเต้นกับเจ๊จี่หอยและมะปราง อย่างเมามัน

เพลงของรุ้งระวีจบลง ท่ามกลางเสียงชื่นชมของคนในร้าน หญิงสาวไหว้ขอบคุณแขกในร้าน และกล่าวขอบคุณ เมธ อินทร บักหนาน และบักคูนที่ให้เกียรติเชิญเธอขึ้นมาร้องเพลง

“และที่ต้องขอบคุณ อย่างที่สุด ก็คือ คุณทูนค่ะ วันนี้รุ้งได้ฝึกร้องเพลงใหม่เพลงหนึ่ง รุ้งอยากร้องเพลงนี้ให้ทุกๆคนฟัง เพราะมันไพเราะมาก แต่คงร้องได้ไม่ดีนัก ถ้าไม่ได้เจ้าของเพลงมาช่วยร้องด้วย ขอเชิญคุณทูนค่ะ”

แขกในร้านเชียร์ให้ทูนอินทร์ขึ้นไป แต่ชายหนุ่มลังเล เจ๊จี่หอยกับมะปรางจึงเข้ามาดึงทูนอินทร์ไปที่เวที ฟ้าใสมองอย่างไม่พอใจนัก

ด้านทูนอินทร์ เขากระซิบกับรุ้งระวีว่า ร้องเพลงไม่ได้จริงๆ แต่รุ้งระวียืนกรานว่า ทำได้

“ผมไม่กล้า ดูซิ มือผมสั่นไปหมดแล้ว”

“ทูนคะ ฉันอยากจะขอโทษเรื่องที่ฉันทำกับคุณไว้ตั้งแต่เด็ก”

เจ๊จี่หอย มะปราง และอินทรหน้าเหวอ เช่นเดียวกับทูนอินทร์ที่ร้องถามว่า เราเคยเจอกันด้วยหรือ

“เอา อย่างนี้ คุณบอกว่าฉันคล้ายยายเด็กแหม่มจ๋าใช่ไหมคะ งั้นก็คิดว่าฉันคือเด็กแหม่มจ๋าได้ไหม ฉันคือเด็กแหม่มจ๋าที่โตแล้วไงคะ และเด็กแหม่มจ๋าคนนั้นกำลังขอโทษคุณอยู่ตรงนี้ ฉันไม่คิดเลยว่าที่ฉันแกล้งคุณจะเป็นปมปัญหาให้คุณจนโต ยกโทษให้ฉันนะคะ”

“รุ้ง…มันตลกที่คุณ”

“เชื่อตามที่ฉันพูด นะคะ ยกโทษให้ฉัน”

ทูนอินทร์มองตารุ้งระวีที่มุ่งมั่นแล้วตอบรับ “ครับ ผมยกโทษให้คุณ แหม่มจ๋า”

ขณะที่รุ้งระวียิ้มให้ทูนอินทร์ เจ๊จี่หอย มะปราง และอินทร ต่างก็ปลาบปลื้ม นาทีนั้นเองเมธรีบหันไปให้สัญญาณนักดนตรี

ooooooo

อ่านละครต้มยำลำซิ่ง ตอนที่ 4-5 วันที่ 6 ม.ค.55
บทประพันธ์ละครเรื่องต้มยำลำซิ่งและบทละครโทรทัศน์ทางช่อง 3 โดย SANCTURY
ละครต้มยำลำซิ่ง ควบคุมการผลิตโดย : อรุโณชา ภาณุพันธุ์
ละครต้มยำลำซิ่ง ผลิตโดย : ค่าย บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น
ละครต้มยำลำซิ่ง ออกอากาศทุกวันจันทร์ – อังคาร เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ

ขอขอบคุณแหล่งที่มา อ่านบทความทั้งหมดได้จาก http://rakongtv.blogspot.com/2012/01/4-5-6-55.html

อ่านละครต้มยำลำซิ่ง ตอนที่ 4
ส่วนในห้องพัก รุ้งระวี เจ๊จี่หอย และมะปรางกำลังช่วยกันจัดเสื้อผ้าออกจากกระเป๋า รุ้งระวีหยิบรูปแม่ออกมาวางที่หัวเตียง แล้วเดินออกมาที่ระเบียง เธอเห็นว่าอากาศกำลังดีจึงชวนสองพี่เลี้ยงไปเดินเล่น เจ๊จี่หอยกับมะปรางให้รุ้งระวีล่วงหน้าไปก่อน

รุ้งระวีเดินลงบันไดระเบียงตรงไปที่สวนสวยเบื้องหน้า เธอเดินเลียบไปเรื่อยจนถึงส่วนที่เป็นท้องทุ่งนาเขียวขจี เมื่อได้ยินเสียงเพลงแว่วมาจึงเดินตามหาต้นเสียง เพราะมั่นใจว่าต้องเป็นทูนอินทร์

หญิงสาวเดินมาถึงเพิงเล็กๆใต้ต้นแสงจันทร์ริมทุ่งนา เธอเห็นควายกำลังเคี้ยวเอื้องอยู่กลางทุ่งแต่ยังไม่เห็นทูน–อินทร์ เธอกวาดตามองหาก็พบเพียงตุ่มสองสามใบตั้งเรียงกันอยู่ และในเพิงก็พบกีตาร์ ขลุ่ย และกระดาษจดเนื้อและโน้ตเพลงปึกใหญ่

“เสียงคุณทูนนี่ งั้นต้องมาจากนี่แน่ๆ” รุ้งระวีเดินไปที่ตุ่มใบใหญ่กว่าเพื่อนที่เปิดฝาอยู่

เธอชะโงกเข้าไปก็พบทูนอินทร์กำลังร้องเพลงสะพานรุ้งอยู่ในตุ่มจริงๆ เขาร้องเต็มเสียงลั่นตุ่มไปหมดจนเธอต้องอุดหู

ทูนอินทร์เงยหน้าขึ้นมาเห็นรุ้งระวีก็ร้องลั่น ส่วนรุ้งระวีก็ตกใจร้องกรี๊ดตาม
ooooooo

ครั้นหายตกใจแล้ว ทูนอินทร์ก็โผล่ออกมาจากตุ่มพลางสอบถามว่ารุ้งระวีมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ เพราะตกลงกันไว้ว่าจะมาตอนบ่าย

“ฉันมาเช้า ตุ่มนั่นเป็นที่ซ้อมร้องเพลงของคุณเหรอ”

“ก็…แฮ่ะ แฮ่ะ เสียงดีที่สุดละครับใบนี้”

“ถ้าใช้ตุ่มเป็นห้องซ้อมจริง เพิงนั่นก็เป็นห้องทำงานของคุณ”

“แหม…ถูกต้องที่สุดเลยครับ เชิญนั่งที่โต๊ะทำงานก่อนครับ ดื่มน้ำฝนจากตุ่มครับ เย็นชื่นใจ” ทูนอินทร์ออกมาตักน้ำใส่ขันส่งให้รุ้งระวีดื่ม พลางกล่าวต้อนรับหญิงสาวอย่างเป็นทางการ

เวลาเดียวกันนั้น ส้มป่อยที่เฝ้าอยู่หน้าห้องเห็นว่าสบโอกาสเพราะแม่บ้านแป๋วกับจุ๊ออกไปแล้ว จึงแอบเข้าไปในห้องหวังจะทำความรู้จักกับรุ้งระวีและขอลายเซ็น แต่เกิดเข้าใจผิดคิดว่าเจ๊จี่หอยที่เอาเสื้อคลุมมาพันตัวแล้วเต้นเพลงฝากจิ้มแจ่วไปแอลเอเป็นรุ้งระวีจึงโดดกอดขาแน่น

“พี่รุ้งเจ้าขา ส้มป่อยเป็นแฟนพี่รุ้ง รักพี่รุ้งเหลือเกินเจ้าค่ะ” ส้มป่อยหลับหูหลับตา

เจ๊จี่หอยมองลงมาที่ส้มป่อย เป็นจังหวะเดียวกับที่ส้มป่อยลืมตาเงยหน้ามองเจ๊จี่หอยพอดี

“กรี๊ดดด ผีเด็ก…กรี๊ดดด ผีแก่” ทั้งสองร้องพร้อมกัน แล้วเจ๊จี่หอยก็สะบัดร่างส้มป่อยลงไปนอนกอง

บักหนานกับบักคูนรีบวิ่งเข้ามาดูเหตุการณ์ พลางแนะนำว่าส้มป่อยเป็นแฟนตัวยงของรุ้งระวี
“แล้วมาเกาะขาฉันเหมือนตุ๊กแกทำไม” เจ๊จี่หอยยังตกใจไม่หาย

“ก็นึกว่าเป็นพี่รุ้งน่ะซีคะ อูย นี่ขาเหรอคะ นึกว่าท่อนซุง ขนยุ่บเลย”

ด้านรุ้งระวี เธอหยิบเพลงที่ทูนอินทร์แต่งขึ้นมาดูพลางเอ่ยถามว่า ตั้งชื่อเพลงได้หรือยัง

“อ๋อ ตั้งแล้วครับ เอ ทำไมรู้ว่ายังไม่ได้ตั้งชื่อ”

“คุณเคยบอกฉันไง ที่บ้านพี่เมธคุณเล่นเปียโนวันนั้น คุณร้องเพลงนี้”

“อ้อ ทีแรกจะตั้งชื่อว่าสะพานแสงจันทร์น่ะครับ เพราะตอนแต่งผมได้แรงใจมาจากต้นแสงจันทร์ต้นนี้ แต่ตอนที่แต่งใกล้เสร็จมันเกิดแรงใจใหม่ขึ้นมาเลยเปลี่ยนเป็น เออ…สะพานรุ้งน่ะครับ”

“แล้วทำไมต้องเป็นรุ้ง”

“ตอนที่แต่งใกล้เสร็จ ฝนเพิ่งตกใหม่ๆ มองไปบนฟ้า เห็นรุ้งกินน้ำตัวใหญ่เชียวครับ ข้ามเขาไปฟากขะโน้น เหมือนเป็นสัญญาณว่ามันจะพาผมไปที่ปลายรุ้งนั่นให้ได้ในสักวัน”

“สอนฉันร้องได้ไหม เคยสัญญากับฉันแล้วนี่ว่าจะสอนฉันร้อง”

“งั้น…ลองไปที่เงียบๆกันดีกว่า เพราะนังสมศรีมองมาตลอดเลย” ทูนอินทร์มองไปที่กลางทุ่ง
“ไหนคะ ไม่เห็นใครเลย” รุ้งมองตามไป ไม่เห็นใคร นอกจากควายตัวหนึ่งกำลังมองมา

“นังสมศรีเป็นควายครับ ไปกันเถอะครับ เดี๋ยวมันยิ่งแอบมอง” ทูนอินทร์พารุ้งระวีเดินออกไป พร้อมกับเนื้อและโน้ตเพลง แล้วทั้งสองก็เพลินอยู่กับเพลงสะพานรุ้งและธรรมชาติแห่งท้องทุ่ง

เวลาเดียวกันนั้น กลุ่มของอินทร มะปราง เจ๊จี่หอย บักหนาน บักคูน และส้มป่อยก็ไม่ยอมน้อยหน้า ทั้งหมดชวนกัน ออกมาร้องรำทำเพลงในสไตล์ระบำแขกเป็นที่สนุกสนาน

เมื่อบทเพลงจบลง ฝนก็โปรยปรายลงมา พวกอินทรรีบวิ่งกลับเข้าที่พัก ส่วนทูนอินทร์พารุ้งระวีกลับไปหลบฝนที่เพิงแสงจันทร์เพราะอยู่ใกล้ที่สุด

“หนาวไหมครับ” ทูนอินทร์หยิบผ้าขนหนูมาเช็ดผมให้รุ้งระวี พลางสบตาเธอ

“พอทนค่ะ ฉันเช็ดเองได้ค่ะ” รุ้งระวีเขินอายรับผ้ามาเช็ดเอง

“เราคงต้องติดอยู่ที่นี่สักพักแล้วละครับ กว่าฝนจะหยุดคงอีกนาน นี่ครับ ผ้าอุ่นๆ” ทูนอินทร์หยิบผ้าอีกผืนส่งให้

“คุณเช็ดตัวคุณเถอะค่ะ”

“ผมไม่เป็นไรหรอกครับ ชินเสียแล้ว” ทูนอินทร์ห่มผ้าให้รุ้งระวี

“ขอบคุณ เพลง สะพานรุ้งน่ะ ฉันถือว่าคุณสัญญากับฉันแล้วนะ ว่าคุณจะให้ฉันร้อง เป็นเพลงที่เพราะมากและเนื้อหาที่เกี่ยวกับคนที่เรารักและหวังดี ยิ่งฟังฉันก็ยิ่งคิดถึงคนคนหนึ่ง”

“ใครครับ”

“คนที่เราอยากให้เขารักตอบไงคะ”

“คนคนนั้นเป็นใครกันนะ ให้ผมเดาไหม” ทูนอินทร์ยิ้มท่าทางภูมิใจว่าเป็นตัวเองแน่ๆ

“อย่าเดาเลยค่ะ เพราะฉันกำลังคิดถึงแม่ฉัน ฉันจะร้องเพลงนี้ให้แม่ค่ะ”

“งั้น…เล่าเรื่องแม่ให้ผมฟังหน่อยได้ไหมครับ ผมจะได้รู้จักคุณมากขึ้น” ทูนอินทร์มองหน้ารุ้งระวี

รุ้งระวีส่งยิ้มเศร้าๆมองไปยังสายฝนเบื้องหน้าแล้วบอกเล่าเรื่องราวของเธอ

“เท่าที่จำได้ ฉันเกิดมาก็ไม่เคยเห็นพ่อแล้ว แม่กับ น้าๆเล่าว่า พ่อชื่อเจมส์ หล่อมาก เจอกับแม่ที่พัทยา แล้วก็กลับไปไม่เคยมาหาแม่อีก”

ยามนั้น รุ้งระวีเห็นภาพตัวเองในวัยเด็ก ในวันที่แม่พาเธอไปทำงานที่บาร์ด้วย เพราะไม่มีคนช่วยเลี้ยง และทุกคืนหลังเลิกงาน แม่ก็จะอุ้มเธอกลับมาบ้านเช่าโทรมๆ

คืนหนึ่ง เธอลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมตั้งคำถามกับแม่ว่า พ่ออยู่ไหน แต่แม่ไม่มีคำตอบให้ แถมยังไล่ให้เธอรีบนอน โดยอ้างว่า อาทิตย์นี้จะพาไปประกวดลูกทุ่งเยาวชน

“แม่ร้องเพลงให้หนูฟังหน่อย” รุ้งระวีอ้อน

แสงหล้ากลับมานั่งที่ฟูก นางกอดรุ้งระวีไว้แนบอกพลางร้องเพลงกล่อม รุ้งระวีค่อยๆปรือตาหลับในอกแม่ ไม่ทันเห็นหยดน้ำตาแม่ที่ไหลรินออกมา

ooooooo

“จำได้ว่าตอนนั้น แม้จะไม่มีพ่อ แต่ฉันก็มีความสุขกับแม่ แม่พาฉันไปร้องเพลงประกวดหลายที่ แล้วฉันก็ชนะเกือบทุกที่ แม่เก็บถ้วยรางวัลไว้ทั้งหมด แต่แล้ว วันคืนแห่งความสุขมันก็จบสิ้นลง แม่ได้สามีใหม่ ทั้งๆที่รู้ว่า นายคำรณเป็นอดีตคนคุก ทำงานเป็นนักเลงคุมทั้งบ่อนทั้งซ่อง” รุ้งระวีหยุดชะงัก นึกถึงคืนวันอันโหดร้าย

แล้วภาพแสงหล้าถูกคำรณที่กำลังเมาตบตีก็ผุดพรายขึ้นมา เธอไม่สามารถช่วยอะไรแม่ได้เลย เธอนอนขดตัวด้วยความกลัวมองคำรณซ้อมแม่จนหนำใจแล้ว มันก็เดินจากไป

“แม่” เด็กหญิงวิ่งไปหาแสงหล้า

“แม่ไม่เป็นไรลูก” แสงหล้าที่หน้าเปรอะไปด้วยเลือดดึงลูกเข้ามากอดปลอบไม่ให้ร้องไห้

แล้ววันที่เลวร้ายที่สุดก็มาถึง เมื่อคำรณคิดจะลวนลามรุ้งระวีและจะพาเด็กหญิงไปขายให้ฝรั่งที่พัทยา แต่แสงหล้ามาพบเข้า นางแทงคำรณเพื่อปกป้องลูกสาว

สองแม่ลูกวิ่งฝ่าสายฝนออกมาจากบ้าน คำรณวิ่งตามมาพลางตะโกนเรียกให้แสงหล้ากลับมา แสงหล้าพารุ้งระวีวิ่งหนีฝ่าฝนมา แล้วล้มลงไปกลางถนนทั้งคู่ เสียงคำรณยังแว่วมา

แสงหล้าตัดสินใจพารุ้งหลบเข้าตรอกเล็กๆ เพื่อหลบคำรณที่วิ่งตาม

“เป็นอะไรรึเปล่าลูก” แสงหล้าสำรวจเนื้อตัวลูก

“หนูไม่เป็นไร แม่…เราจะไปไหน”

“แม่ยังไม่รู้ แต่เราต้องหนีแล้วลูก เราอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว” แสงหล้าเสียงสั่น

รุ้งระวีสะอื้นไห้ แสงหล้ากอดลูกไว้ท่ามกลางฝนและสายฟ้าที่ยังแลบแปลบปลาบ

ooooooo

“แม่พาฉันเข้ากรุงเทพฯ มาอยู่กับเพื่อนที่เป็นแม่บ้านอยู่กับครอบครัวอเมริกัน เขากำลังจะย้ายกลับอเมริกาพอดี ก็เลยรับอุปการะฉันไปด้วย ยังจำได้วันสุดท้ายที่ได้เห็นหน้าแม่” รุ้งระวีเล่าเรื่องท่ามกลางสายฝนโปรยปราย โดยมีทูนอินทร์นั่งฟังอยู่ข้างๆอย่างสลดใจ

ส่วนรุ้งระวี เธอเห็นภาพตัวเองในตอนเด็กยืนร้องไห้อยู่กับแม่ที่หน้าบ้านแหม่มแครอล เด็กหญิงขอร้องให้แม่ไปด้วย แต่แสงหล้ารับปากว่าจะตามไป แต่ตอนนี้ขอให้เธอไปกับแหม่มและบัวอรก่อน

“ไม่…รุ้งไม่อยากไป ฮือ รุ้งอยากอยู่กับแม่”

“โธ่ลูก อย่าดื้อนะลูก ลูกต้องไปแล้ว” แสงหล้าตัดใจส่งลูกสาวให้แหม่มแครอลที่เดินออกมาพร้อมบัวอรพลางฝากฝังให้ช่วยดูแลลูกสาวด้วย

“ไม่ต้องห่วง ฉันจะดูแลรุ้งอย่างดี” แหม่มรับปาก

“ขอบคุณค่ะ บัวอรฝากรุ้งด้วยนะ”

บัวอรพยักหน้ารับแล้วรีบพารุ้งระวีไปขึ้นรถ

“แม่ไม่รักรุ้งแล้วใช่ไหม แม่ทิ้งรุ้งแล้ว” เด็กหญิงร้องไห้โฮ

“ไม่ใช่อย่างนั้น” แสงหล้าแทบขาดใจ มองตามรถที่เคลื่อนออกไปจนลับตา

ooooooo

อ่านละครต้มยำลำซิ่ง ตอนที่ 4 วันที่ 5 ม.ค.55
โดย บทประพันธ์และบทละครโทรทัศน์ทางช่อง 3 โดย SANCTURY
ที่มา ไทยรัฐ

ขอขอบคุณแหล่งที่มา อ่านบทความทั้งหมดได้จาก http://rakongtv.blogspot.com/2012/01/4-5-55.html